Mama, wat ben je mooi als je huilt

Mama, wat ben je mooi als je huilt

In Opvoeding, Ouders, Persoonlijk by Roryblokzijl20 Comments

Mama, wat ben je mooi als je huilt“. Ik las de column van Roos Schlikker in de nieuwsbrief van KEK Mama en al helemaal in het begin voelde ik ‘aan mijn water’ (zoals iemand uit mijn familie zo mooi kon zeggen) dat het een column zou worden die mij zou raken. Waar het over gaat? In ieder geval dat wat ík eruit haal? Over dat een niet-huilende mama o zo stoer kan zijn. Maar ook of dat realistisch is? En of een kind daar daadwerkelijk wat aan heeft?  

Ruzie maken in aanwezigheid van je kind? Een no-go

Het is herkenbaar overigens. Want toen mijn dochtertje nog een baby en dreumes was. Dacht ik zelf dat het beter was om geen ruzie te maken waar zij bij is. Maar vooral ook om niet te verdrietig om gebeurtenissen of dingen te zijn, want straks kreeg ze er last van. Dus vermeed ik het. Of hield ik het in. Stopte ik het weg. En deed ik alsof alles pais en vree was. Want mama huilt niet. Dat deed ik wel als ze er niet bij was.

Houd jij je kind voor de gek?

Maar eigenlijk houd je daarmee je kind voor de gek. En hoe zinvol is dat? Want het is nu eenmaal zoals het is. Je kind groeit op in de wereld zoals die is. Daarmee bedoel ik overigens niet dat je het nare, rotte wereldnieuws met je kleuter moet delen. Voor elke leeftijd ligt dat anders. Maar terroristische aanslagen, wereldleiders die met elkaar overhoop liggen, een president die niet goed bij zijn hoofd lijkt? Dat laat ik fijn nog even buiten beschouwing.

Mama huilt heel even

De laatste tijd gebeurt het mij vaker dat ze mij naar dingen vraagt. Bijvoorbeeld ook over de twee huisdiertjes die wij jaren geleden hebben gehad. Ik zeg jaren geleden, maar het verdriet om hun overlijden zit merkwaardig genoeg nog best hoog. Als dat kleine meisje met haar lieve stemmetje doorvraagt: “Maar mama, hoe oud is het poesje geworden?” en “Hoe kan ze zo jong dood zijn gegaan?” tot “Hoe is het gebeurd?“. Dan kan het zomaar gebeuren dat ik met tranen in mijn ogen en verstikte stem erover vertel. En dat deze moeder dus gewoon even huilt.

Verbazing, schrik en empathie

Mama die huilt? De allereerste keren keek ze mij met verbazing aan. En legde ik met een brok in mijn keel uit dat we heel veel van het poesje en het katertje hebben gehouden en dat ik er nog steeds een beetje verdrietig om kan zijn dat ze niet meer bij ons zijn. Ik zie wat er allemaal in dat koppie omgaat. Verbazing, schrik en vooral empathie. Want ik krijg ineens een knuffel. Ze zegt lieve woordjes. En ik ben blij. Blij dat mijn kind en ik ons vrij genoeg voelen om dit allemaal te mogen ervaren.

Mooi zijn als je huilt

Dat vrij durven voelen is tegelijkertijd wat mij in de column van Roos het meest raakt. Ze beschrijft dat ze samen bij een musical zijn. Kijken naar een scène waar ze vroeger heel verdrietig om was geweest. Dat ze nu – samen met haar zoontje – naar exact hetzelfde stuk kijkt, al wordt de rol gespeeld door een ander kind. Dat ze moet huilen. En dat ze het gewoon laat gebeuren. Dat ze de tranen laat komen. Dat haar zoon ademloos kijkt, naar haar. En zegt: “Mama, wat ben je mooi als je huilt“.

Ik huil, jij huilt, wij huilen

Verdriet mogen ervaren en doorvoelen. Het durven laten zien. Aan anderen. Ik vind dat dat het mooiste, kwetsbaarste en tegelijkertijd het dapperste is wat er is. Je bent jezelf. Je laat de ander ook zichzelf zijn. Hoe mooi is dat.

Huil jij in de nabijheid van je kind? En hoe reageert jouw kind als je huilt?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Lodi Kolhoop-Boonstra

    ik vind absoluut dat je je kwetsbaar op mag stellen bij je kinderen. Ik heb volgens mij nog nooit gehuild in samen zijn van mijn kinderen, maar hun huil ik niet vaak eigenlijk. Toch kan ik het me voorstellen als dit gebeurt dat dit gewoon moet kunnen. De man en ik maken eigenlijk weinig ruzie, natuurlijk hebben we wel eens een mening verschil, maar niet dat de kinderen hier de dupe van zijn.

    • Goed om te horen Lodi. Erg fijn om op deze manier ook wat mee te krijgen hoe andere moeders hiermee omgaan.

  • momfever

    Soms is het onvermijdelijk. Ik ben tenslotte ook maar een mens. Maar zo kunnen kinderen mooi leren dat huilen bij het leven hoort, en dat je jezelf daarna weer bij elkaar raapt. Daar hebben ze later veel aan in het leven, want ook zij zullen rotmomenten krijgen.
    Nicole Orriëns

    • Goed gezegd Nicole. Met name ook het stuk dat je jezelf weer oppakt. Dat lijkt mij inderdaad een hele goede om te zien. Dat het overkomelijk is. Dat de wereld niet eindigt bij verdriet.

  • querine

    ik heb zelf geen kinderen maar ik zie het wat het met me neefjes doet als me nicht huilt.
    soms moeilijk maar je kan ze ook niet weg houden van iets zoals huilen.
    je wilt niet dat ze denken dat de wereld alleen maar rozengeur en maneschijn is

    • Precies. Ook mama (of papa. Al komt dat laatste erg weinig voor. Ik heb zelf mijn vader maar een keer in mijn hele leven zien huilen. En dat was toen zijn vader ernstig ziek was) kan het moeilijk hebben. Er is niets mis mee om dat – als kind – te mogen zien en ervaren. Vind ik.

  • Beauty Unboxing

    Ik denk dat het soms best moet kunnen. Maar dan niet zomaar.

  • Melissa maria

    Volgens mij is het niet heel erg. Als maar niet dagelijks is. Ruzieen voor kinderen kan echt niet vind ik.

    • Yep. Ik doel dan ook op momenten dat je het bijna niet tegen kan houden. En dan heb ik het niet over eindeloze huilsessies. Maar je begrijpt wel wat ik bedoel 😉

  • ach van mij mag ze echt wel zien als ik boos of verdrietig ben. Ik ben geen superwoman, en dat hoeft zij ook niet te zijn. Hoe moet zij zich voelen als zij wel moet huilen maar mama nooit?

    • Precies. Dus dat. Het is zoals het is. Zo probeer ik mijn dochtertje ook op te voeden. Mijn moeder zegt weleens dat ik teveel vertel en laat zien. Voor mij voelt het goed.

  • DhiniNL | Dhinivh

    Huilen toch menselijk en dat hoort bij maar er zijn zo veel verschillende huilen, huilen blij, verdrietig enzo. Van mij mag wel de kinderen weten. Maar Ruziën voor de kinderen vind ik niet zo leuk

    http://dhini.nl

    • Klopt, dat vind ik eigenlijk ook. Maar toch gebeurt het zo nu en dan wel. Dat ik mijn stem verhef tegen mijn partner (of hij tegen mij) waar mijn kind bij is. Maar ruzies kun je ook ‘repareren’ (wat ik in mijn reactie aan Nesrin schreef).

  • Heel mooi geschreven. Gelukkig hebben wij in huis geen gekke ruzies die eigenlijk niet kunnen…We maak ik ruimte voor discussies, ruzie en tranen en mijn kinderen mogen dit gewoon zien maar ik vertel ze altijd dat het oke is zo lang er maar normaal met elkaar gepraat wordt en we elkaar met respect behandelen. Het leven is geen sprookje en ik houd mijn kinderen niet voor de gek.

    • Precies zoals ik er ook in sta Nesrin. Het leven is zoals het is. Wat ik onlangs in de Happi Kidz had gelezen vond ik ontzettend belangrijk. Namelijk dat je een ruzie altijd – als ouder – moet ‘repareren’, omdat een kind uit zichzelf niet terugkomt op een ruzie. Niet omdat hij het vergeten is, maar omdat ze er niet op terug durven te komen. Bang dat de ruzie weer aanwakkert, dat ze jou kwetsen of zichzelf schamen voor hun aandeel in de ruzie. Naar het schijnt gaan kinderen dan ‘pleasen’ in de hoop op reparatie van de ruzie. Ik vond het zo goed om te lezen dat je als ouder het beste excuses aan kunt bieden voor het deel waar je zelf verantwoordelijk voor bent geweest. Ook naar je partner toe (als je hebt ruzie gemaakt waar je kind bij is). Zodat je kind ziet dat het weer goed komt. En op die manier ook leert om met ruzies om te gaan.

  • Eke Brouwer

    Ik moet eerlijk bekennen dat ik het bijna nog nooit gedaan heb, omdat ik in de veronderstelling was dat ik het niet kon maken ofzo. Maar nu zwanger en hormonaal als wat, dan gaat er regelmatig wat traantjes, haha.

    • Hahaha, het gaat als vanzelf nu hè? Wacht maar af. Als straks de baby er is en je programma’s of films ziet met kinderen erin. Het wordt gewoon anders.

  • Mooi geschreven! Herkenbaar! Hier is ook een open sfeer. Geen geheimen of hoe je het noemen wilt. En de wijze woorden die een kind dan ineens kan zeggen. Heel mooi is dat.

  • Pingback: Lees mee 54: de leukste en opvallendste blogs van afgelopen week - Lotus Writings()

  • Pingback: Lees mee 54 | Mijn favoriete blogs van afgelopen week - Lotus Writings()