De wereld is aan het ontploffen

De wereld is aan het ontploffen

In Opvoeding, Ouders, Persoonlijk by Roryblokzijl14 Comments

Ontploffen? Hoe ga je om met een veranderende wereld? En hoe pas je de kennis toe die je als ouders opdoet?

Hoe blijf je dicht bij je moedergevoel? Als de wereld voor jouw gevoel bezig is langzaam te ontploffen? Het ging allemaal door mijn hoofd. Want ik had net een interessant artikel in de meest recente Ouders van Nu gelezen over peuters die vragen stellen. Waarom is de lucht blauw? Waarom blaft een hond? Wat is doodgaan? Maar ook kleuters stellen natuurlijk vragen.

Wat is nu precies de dood?

Waar ik eerder al een artikel schreef over hoe je een peuter uitlegt wat de dood is. Moest ik nu ook terugdenken aan een gesprek met mijn moeder van afgelopen week. Waarin zij mij vertelde dat ze van mening is dat ik mijn dochtertje teveel uitleg. Voor veel onderwerpen vindt zij Mila nog te klein. “Kleine kinderen horen te spelen en niet teveel te weten“. Natuurlijk vind ik het enorm belangrijk dat een kind lekker onbevangen mag zijn. Mag spelen. Maar ‘life is not always a fairytale‘ en ook dat wil ik – in mindere mate – wel meegeven.

Hoezo leg ik teveel uit over de wereld?

Ik voelde direct weerstand opkomen, want hoezo is Mila te klein? Toevallig was zij een van de kleintjes in groep 0 (eigenlijk groep 1) die behoorlijk succesvol de Citotoets had gedaan. Lekker belangrijk. Maar goed. Ik dacht eruit te halen dat mijn dochtertje eraan toe was om meer te weten te komen over de wereld.

Van Pokémon Go tot de aanslagen in de wereld

Maar is dat eigenlijk wel zo? Want hoe kan ik haar nu duidelijk maken dat de volwassen mensen die vreemde gooi bewegingen maken met hun smartphone ‘gewoon’ een Pokémon Go-spelletje aan het doen zijn? Terwijl er aan de andere kant – ook volwassen – mensen zijn die met hun vrachtwagen moedwillig inrijden op mensen èn kinderen. Op een drukke boulevard in Nice. Dan heb ik het nog niet over de mislukte coup in Turkije en de demonstraties tegen politiegeweld in de Verenigde Staten.

Ik vind het niet grappig

Waar ik zojuist nog dacht een grappige blogpost te gaan schrijven over het effect van spelletjes op de volwassen mensen in de wereld. Moet ik bekennen dat ik nu – na het lezen van de meest recente nieuwsberichten over de aanslag in Nice – met een brok in mijn keel ineens heel anders op de bank zit. En nadenk over hoe ik in godsnaam mijn kleuter ga vertellen over de wereld die aan het ‘ontploffen’ is.

Is de wereld aan het ontploffen?

Ik wil niet vanuit angst leven. Ik wil in een wereld leven waarin alles mogelijk is. Ben ik naïef? Of ben ik een veertigplus moeder met levendige herinneringen aan vroeger, toen alles misschien niet per definitie ‘beter’, maar in ieder geval anders was? Of was dat wat er toen was alleen maar schijnveiligheid en was er al gepruttel gaande dat langzaamaan leidde tot de wereld van nu? De wereld die schijnbaar op ontploffen staat?

Struisvogelpolitiek anyone?

Hoe ga je om met een veranderende wereld? En hoe pas je de kennis toe die je als ouders opdoet? Toepassen in het opvoeddeel waarin je jouw kind  uitlegt wat er in de wereld gebeurt? In een hutje op de hei gaan wonen zonder verwarming en stromend water en je hoofd in het zand steken? Dat is de oplossing niet. Het houdt de ontwikkeling van de wereld niet tegen.

Open kaart spelen dan?

Volledig open kaart spelen en met naam en toenaam alles uitleggen aan een kleuter van vier? Dat dacht ik niet. Maar voor je het weet praat je met je partner aan de ontbijttafel over ontwikkelingen in de wereld en vangt ze op die manier al het een en ander op. Of stelt ze zelf vragen die ik toch eerlijk wil beantwoorden. Want een kind merkt het als je niet de waarheid spreekt. Wat de juiste manier is? Dat weet ik niet. Vermoedelijk een combinatie van de twee dingen die ik zojuist opschreef. Als je dicht bij je (moeder)gevoel blijft kan het nooit ècht fout zijn, toch?

De wereld is aan het ontploffen…Wat vind jij? En hoe leg jij aan je kind(eren) uit wat er gaande is?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • momfever

    Ik vertel ze gewoon wat er gebeurt. Mijn ervaring is dat kinderen oppikken waar ze wat mee kunnen en dat de rest het ene oor in, en het andere oor uit gaat.

    Huisvlijt

    • Goed om te horen. Hoe oud zijn jouw kinderen? En merk je verder niets aan hun gedrag? Of dat ze naar dromen? Mijn moeder is oprecht van mening dat ik bepaalde dingen juist niet moet zeggen. Omdat mijn dochtertje pas vier jaar is.

  • momfever

    Mijn jongste is inmiddels 12. Je hoeft natuurlijk ook niet alles te zeggen, maar ik zou ook niet te bang zijn voor wat je vertelt. Als een kind ergens te jong voor is om het te begrijpen, blijft het vaak simpelweg ook niet hangen.

    • Goed om te lezen hoe andere moeders hiermee omgaan. Op Facebook juist weer een tegengestelde reactie. Met alle meningen en reacties ben ik blij. Want ik lees, voel erbij wat het mij doet en leer ervan. Dank!

  • Wendy (B)

    Het lijkt me best wel moeilijk om aan (kleine) kinderen uit te leggen wat er gebeurd in de wereld.

    • Precies. Dus dat. Ik ben gewoon ook heel benieuwd naar de meningen van andere vrouwen en / of moeders. Uit alles haal ik namelijk wel iets wat op mij van toepassing is. De meningen zijn behoorlijk verschillend merk ik.

  • Ann De Wree

    Na de aanslagen hier in Brussel is er door psychologen, psychiaters en meer gekwalificeerde mensen een handleiding opgesteld , tot de leeftijd van 6 a 7 jaar,adviseren ze om zeker niets te zeggen!!! Omdat je angststoornissen. Kan ontwikkelen, ze nog niet rijp genoeg zijn, en alles betrekken op zichzelf en het gezin! Wij zeggen dus absoluut niets en volgen je mama ????, ze zijn nog zo klein en onschuldig

    • Hi Ann, wat lief dat je de moeite hebt genomen en doorgezet om via Disqus (dit comment-system) te reageren. Dat waardeer ik enorm.
      Ik schrik eerlijk gezegd ook best van wat je zegt. Angststoornissen ontwikkelen, alles betrekken op zichzelf en het gezin. Dat wil ik niet.
      Maar hoe ga je dan om met wat anderen doen? Kinderen horen op school, op straat, van klasgenoten vast ook het een en ander. Is dat inderdaad iets wat het ene oor in, het andere oor ingaat? (dat las ik weer in een reactie van een andere moeder). Omdat het te ver van ze afstaat. Of nemen ze de informatie juist wel op? Voorkomen dat ze iets meekrijgen van wat er gebeurt lukt dan toch bijna niet?

      • Ann De Wree

        Hoi Rory, op school worden de richtlijnen die ik hierboven vermeldde heel strikt nageleefd hoor, zijn aanbevelingen van onze regering na de aanslagen hier in Brussel zaten idd. Ook heel veel ouders en leerkrachten met dezelfde vragen,daar zijn echt studies naar gedaan, op school is daar dus nooit over gepraat, uiteraard wel met de kinderen vanaf 7 omdat je die nu eenmaal niet meer kan afschermen, hier thuis bespreken we zulke dingen alleen al hij in bed ligt, en tv gaat hier zelden aan, hij is nog maar een 3,5 dus schermtijd is hier echt wel beperkt tot 2 x 5 min per dag , zeker , ik kan geen linkje plaatsen maar als je in google, kinderen en aanslagen uitleggen indrukt zou je wel op de Belgische site moeten geraken denk ik, maar nogmaals, iedereen moet doen waar hij zich goed bij voelt he, misschien omdat ik ook al 40 + ben ( met een kleuter en baby) dat ik me daar iets meer zorgen in maak dan een jonger iemand ????

        • Hi Ann, ik ga het zeker even opzoeken. Zeker met wat er allemaal in de wereld gebeurt deze dagen. Ik trek het mij enorm aan en vind het soms wat moeilijk te verbergen voor kleuter (al doe ik dat wel hoor).

  • Ik denk dat het er niet alleen om gaat wat je vertelt maar vooral hoe je het vertelt. Mijn kinderen zijn stukken ouder dan Mila dus het valt sowieso niet te vergelijken maar Nice ligt heel dicht bij ons, bij hun, en ik vond het vooral heel belangrijk om het zelf te vertellen voordat ze het ergens anders zouden oppikken omdat ik dat dan in ieder geval voorzichtiger kon vertellen en op echt op hun toegespitst. Beter dan dat ze het op tv oppikken of via iemand anders of nog erger via social media. En ja…blijf dicht bij je gevoel – je kent tenslotte je eigen kind het beste en voelt zelf wel aan wat goed is en wat niet. Het is nooit makkelijk om dit soort dingen uit te leggen.

    • Dank voor je uitgebreide reactie Frédérique! Wat jij zegt is iets wat ik ook voel. Zullen anderen wel zorgvuldig genoeg zijn met de informatie die ze bewust of onbewust geven aan mijn kind. Zullen ze dat überhaupt doen? Of moet ik inderdaad niet met anderen bezig zijn? Alleen naar onszelf en mijn kind kijken? Ik blijf het ingewikkeld vinden. Maar ik ben wel heel dankbaar voor jullie reacties!

  • Ik ben ook heel open naar Dunya toe. Ze is nu negen en ze wil alles weten. Als ernaar vraagt dan is ze eraan toe om dingen te weten. Ze kijkt naar het Jeugdjournaal en stelt ook daarover vragen. Ze is heel benieuwd naar het waarom van dingen en vraagt wat een staatsgreep is en wat mensen bezielt die aanslagen plegen. Ik schrijf daar ook wel eens over. Het is altijd zoeken hoe je iets vertelt, maar uiteindelijk kun je het inderdaad beter zelf vertellen want dan heb je in de hand hoe ze het hoort.

    • Mooie reactie Henrike. Merk je dat Dunya slechter slaapt of zich anders gedraagt als ze meer te weten komt over wat er speelt in de wereld?