Random acts of kindness, waar zijn ze gebleven?

Random acts of kindness, waar zijn ze gebleven?

In Opvoeding, Ouders, Persoonlijk by Roryblokzijl22 Comments

Random acts of kindness. Ligt het aan mij of komt dit steeds minder voor? Waar zijn ze gebleven? Een begroeting, dankjewel, vriendelijk woordje of kleine geste. Kleine dingen met grote impact. Ik hou ervan. En ik vind het jammer het steeds minder te zien, te ervaren. Naarmate ik ouder word.

Born in the seventies

Geboren in het jaar 1970 ben ik opgegroeid met de normen en waarden van toen, zoals deze mij zijn aangeleerd door mijn ouders. Daar ben ik ze dankbaar voor. Altijd iemand op straat groeten (al werkt men tegenwoordig niet echt mee, doordat de blik bijna standaard strak op de smartphone is gericht). De buschauffeur zeg je netjes gedag bij het in- en uitstappen. Voeten leg je nooit op de bank neer in bus, tram of trein. Tegen oudere mensen zeg je ‘U’. Je afval doe je in de prullenbak. Let’s be honest. Waar zie je dat nog? Waar zijn ze gebleven?

Normen en waarden anno 2017, waar zijn ze gebleven?

Heel normaal toch? Zo niet meer anno 2017. Stukken overgebleven pizza worden achteloos de treinrails opgegooid (ik was erbij. Het is echt waar. De prullenbak stond trouwens naast haar). Verpakkingen laat je liggen op een bankje. Als iemand omvalt met zijn of haar fiets loop je gewoon door. Als je ergens een aankoop afrekent? Ga je gewoon door met bellen zonder de persoon aan de kassa aan te kijken. Fatsoen? Waarom.

Een kinderzitje op de grond

Dit alles ging door mij heen toen ik – net aangekomen bij het treinstation – vlak voor de incheckpoortjes een omgevallen fiets zag liggen, met kinderzitje (en bijbehorend) kussentje achterop. Het had net gegutst van de regen. Geen idee waar en hoe laat de moeder zou aankomen, maar hoe naar zou het voor het kleintje zijn om in een nat stoeltje te moeten zitten?

Niet kijken is het niet hoeven zien

En waar letterlijk iedereen over of om de fiets heen stapte, deed ik een stap terug en zette ik de fiets rechtop. Ja, mijn handen werden wat viezig en nat. Ja, achteraf zag ik wat zwarte smeer op mijn broek van het optillen. Nee, ik klop mijzelf niet op de borst. Maar ik maakte mij wel een beetje zorgen. Als dit nu al de houding is bij zulke kleine dingen, die zo weinig moeite en tijd kosten (een paar seconden). Hoe werkt het dan als er echt ‘stront aan de knikker’ is?

Een gevoelige muts, waar of niet waar?

Waar zijn de random acts of kindness gebleven? Maak ik mijzelf hier zo druk om, omdat ik uit een heel ander tijdperk kom? Netjes ben opgevoed? Moeder ben? Snel empathische gevoelens heb? Of heeft het er niets mee te maken en ben ik gewoon een gevoelige muts die zich met zijn eigen zaken moet bemoeien?

Waar zijn de normen en waarden?

Hoe dan ook. Ik vind het belangrijk om dit soort gedachten. Deze normen en waarden – die ik persoonlijk niet meer dan normaal vind – mee te geven aan mijn kind. Als we dan toch een nieuwe hashtag in het leven moeten roepen (waar ik eigenlijk niet echt in geloof. Ik geloof meer in ‘doen’) dan zou #icare wel een mooie zijn (of bestaat die al?).

Waar en wanneer toon jij je ‘random acts of kindness‘?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • erg he…. zie het ook steeds vaker gebeuren en vind het zo sneu gewoon. hier blijven wij hameren op normen en waarden ongeacht welke tijd we leven klaar 😀

    • Absoluut. Ik ervaar het echt op allerlei fronten. Zoals het incident met de fiets bij het station. Maar ook op de school van mijn dochtertje. Ik wil zo graag de onderlinge betrokkenheid van ouders vergroten. Naar de school toe, maar minstens zo belangrijk. Ook naar elkaar. Want pas als je betrokkenheid voelt, kan je een kleine gemeenschap vormen. Waarbij je elkaar wilt ondersteunen en helpen. En zo help je de school ook weer verder. Het is lastig.

  • Merel

    Denk ook dat een deel van de mensen het niet goed durft en dan maar stilstaat of zich volledig focust op die smartphone. Zelfde reden als waarom (jonge) mensen niet altijd gedag zeggen in de wachtkamer. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat we onze dochters het tegenovergestelde mee te geven. Wanneer iemand hulp nodig heeft, dan bied je die. En ik heb misschien geluk, want in ons dorp zie ik vaak dat mensen juist wel toeschieten als het nodig is. Vaak op momenten dat je het eigenlijk niet verwacht. Maar dat het in het algemeen nog veel vaker mag gebeuren, is wat mij betreft een ding dat zeker is.

    #icare – ik vind hem echt heel mooi!

    • Ah dankjewel Merel! Inderdaad die focus op de smartphone. Het lijkt wel uit te stralen: als ik mij daarop richt dan hoef ik geen aandacht voor de buitenwereld te hebben. Ik leer Mila ook wat ik weer van mijn ouders heb geleerd. En vertel haar ook over de dingen die ik meemaak en wat ik daarmee doe.

  • Babs Ijkelenstam

    Het zijn van die kleine dingen die je kan doen of die iemand voor je doet waardoor je dag helemaal goed is. Ook als iemand je achterna rent uit een winkel omdat je nog iets heb laten liggen, dat soort dingen. Mensen zijn meer met zichzelf bezig als het omdat soort dingen gaat, Wel hartverwarmend toen een oude dame met haar rollator viel en iedereen schoot te hulp. Een deken werd er gebracht, er werd natuurlijk om een ambulance gebeld etc. Er kwamen zoveel mensen dat ik maar weg ben gegaan..(en ik was als eerste bij haar, hahaha)
    Mijn hele dag was verpest toen een scholiere een leeg blikje fris weg kieperde. Moet ik er wat van zeggen? Of juist niet, krijg ik een grote bek… ik vreesde het laatste, dus heb ik maar zo gelaten. Gek dat je je dan zelf een soort van schuldig voelt. Stom, hè…

    • Helemaal niet gek hoor. Ik twijfel ook regelmatig. Ik weet wat ik voel en wat ik vind. Maar het is wel een ding om dat ook ten uitvoering te brengen. Als er een hele groep scholieren staat en ik zeg er wat van, dan krijg je soms een hele hoos over je heen (is mij dus gebeurd). Toch probeer ik steeds meer bij mijzelf te blijven en het toch te zeggen.
      Maar ook als je ervoor kiest om het niet te zeggen. Dan is schuldig voelen niet nodig. Je kan het jammer vinden, maar je bent er – in je hoofd – tóch mee bezig. Dat is al mooi.

  • Hanneke de Haas

    Ik begrijp goed dat je je hier druk om maakt, zou ik ook doen. Als dit betekent dat je een ‘gevoelige muts’ bent dan doe ik graag met je mee!

  • momfever

    Je hoort er inderdaad wel minder over de laatste tijd. Een paar jaar geleden las ik er meer over. Zelf probeer ik elke dag minstens 1 aardig ding voor iemand anders te doen en dat leer ik mijn kinderen ook.
    Nicole Orriëns

  • Melissaschrijft

    Vaak help ik iemand in supermarkt als iets te hoog ligt. iemand iets laat vallen. Of als iemand niest zeg ik altijd gezondheid. De reacties die je dan krijgt. zo leuk.

    • Mooi. Zo fijn om dit soort reacties te lezen. Ik heb een tijdje terug ook een oude mevrouw met een rollator geholpen. Ze wilde wat uit de koeling pakken maar kon niet achterin het vak komen. Wat voorin stond, daar was de datum van verlopen. Maar dat kon ze zonder bril niet zien. Hartstikke link, zeker op die leeftijd. Dan help ik ook graag.

  • Fleur

    Ik probeer er ook op te letten dat je soms met een kleine handeling je eigen omgeving beter kan maken. Zo vond ik op het schoolplein vandaag een leeg zakje chips en een pakje drinken. Iedereen liep er langs, terwijl het een kleine moeite is om het even op te ruimen en in de prullenbak te gooien

    • Precies! Soms zie je mensen op een ingewikkelde manier over iets heen stappen, terwijl je het zo in de prullenbak kan doen. Los daarvan vind ik het gewoon ook link. Staat er zo’n flesje energy drink op een bankje, half leeg. Er zal maar een kleine dreutel langslopen en denken: “Hé, daar staat limonade en ik heb dorst”.

  • Eke Brouwer

    Oh, mijn nr 1 ergernis ook hoor. Waarom doen we niet gewoon wat liever voor elkaar, daar knapt de wereld zo van op!

  • Volgmama

    Top dat je dat hebt gedaan! Ik zou het ook doen. Ik maakte laatst ook wat super mee. Ik stond af te rekenen in de supermarkt met mijn dochter mee in de kinderwagen en ik kwam net 1 euro nog wat te kort (had geen pinpas mee). Er stond een lange rij achter mij dus ik zei “doe dat pak cornflakes dan maar terug”. ik schaamde me al rot dat ik te weinig geld bij me had en mijn dochter begon te schreeuwen. Dat terugscannen lukte niet dus de kassajuf moest de bedrijfleider om een sleutel vragen. De mensen in de rij achter mij werden al ongeduldig. De tweede persoon die achter mij in de rij stond gaf mij 1,50 en zei hier alsjeblieft hou dat pak cornflakes maar. Dit was echt zo lief, dit had ik niet zien aankomen.

    • Wat geweldig! Ik hoorde een tijdje terug dat bij ons in de supermarkt heel veel bejaarden worden betrapt die bijvoorbeeld een pakje boter meenemen omdat ze geen geld hebben. Echt, als ik dat zie gebeuren dan betaal ik dat voor die persoon. Het is toch te gek voor woorden dat mensen, die hun hele leven gewerkt hebben (voor ons) nu ineens stiekem spulletjes moeten meenemen omdat ze het zich niet kunnen veroorloven. Nou ja, dat is iets waar ik persoonlijk voor sta.
      Mijn schoonmoeder vertelde dat ze onlangs in een trein een man zag opstaan voor een mevrouw. Niet omdat ze oud, zwanger of anders was. Maar gewoon, omdat zij een vrouw was. Het bestaat nog 🙂

  • Marijke Mulder-de Leur

    Heel herkenbaar. Steeds minder mensen die groeten. En hoe minder groeten, hoe meer ik het wel ga doen 😉
    Net als het blijven oprapen van die fiets….

    • Precies. Dus dat. Ik wil ook echt iedere dag proberen te praten met iemand die ik niet ken. Of het nu een kletspraatje, gedag zeggen of een gesprek is. We leven allemaal met elkaar op dezelfde aardbol. Waarom zouden we het niet wat gezelliger, aangenamer of leuker maken?

  • ik probeer altijd mijn kleine deel bij te dragen, hoe klein ook. Maar dat leer ik mijn kinderen ook. Wie weet kunnen zij het ook verspreiden, en zo alles toch iets beter maken

    • Precies, onze kinderen zijn de toekomst. En als wij ze het goede voorbeeld geven. Ik hoop oprecht dat we met zijn allen de wereld een klein beetje mooier kunnen maken. Een mooi en dierbaar streven…

  • Pingback: Lees Mee 51: de opvallendste blogs van afgelopen week - Lotus Writings()

  • Gerdi Atema-Alkema

    Inderdaad steeds minder mensen die een praatje met je aanknopen, erg jammer! Op het schoolplein zitten de meeste moeders/vaders diep in hun smartphone!