Wordt verdriet intenser als je moeder bent?

Wordt verdriet intenser als je moeder bent?

In Persoonlijk by Roryblokzijl10 Comments

Of ligt het aan het ouder worden? Dat het verdriet intenser wordt. Hoe het ook zij. Ik merk aan mijzelf dat ik veel gevoeliger en nóg meer empatisch ben geworden. Misschien laat ik het gewoon ook meer toe. Durf ik mijn masker af te doen. Het masker van ‘zoals het hoort’.

Alles op slot

Hoe het dan hoort volgens mij? Ik heb altijd geleerd om ‘de vuile was binnen te houden’. Vooral niet te veel emoties te laten zien. Alles dicht bij jezelf èn in jezelf te houden. Laten zien dat je huilt? Not done. En op je werk? Verboden! Persoonlijke informatie? Nooit delen met anderen, ook niet met vriendinnen. Want men zou dan misbruik van je kunnen maken. Het tegen je kunnen gebruiken.

Nee, ik ben niet Indonesisch, ik ben Indisch

Is dat wellicht cultuurgebonden gedrag (ik ben Indisch)? In een artikel in Trouw van een aantal jaren terug spreekt een Indische vrouw over het Indische erfgoed, waarbij bescheidenheid en beleefdheid naar leidinggevenden een grote rol speelt. Ik moet je eerlijk zeggen dat ik dat wel herken. Aan de andere kant ben ik iemand die heel goed mijn emoties kan laten zien. Dacht ik.

Masker versus innerlijke kind

Want pas tijdens mijn acteerlessen kwam naar boven dat ik mijn ‘masker’ niet snel liet zakken. Mijn – overigens zeer gewaardeerde – docent heeft vakkundig de muren om mij heen afgebroken. Ik durfde veel meer toe te laten. Veel meer te laten zien. Laten zien wie ík eigenlijk ben. De Rory die ik diep van binnen altijd ben geweest. De haptonoom waar ik vaak naartoe ben geweest drukte heel treffend uit: “Je innerlijke kind wil zich veel meer manifesteren“.

Zweefteef?

Mwôh, klinkt zweverig? Dat mag je best vinden. Maar het klopt wel. Voor mij. Het echte keerpunt – hoe cliché dat ook mag klinken – is de geboorte van Mila geweest. Pas op dat moment werd voor mij duidelijk wat nu ècht belangrijk is in het leven. En richt ik mij op het positieve, in plaats van te kijken naar al het negatieve. Laat ik volop mijn emoties zien. Schaam ik mij er niet meer voor om en plein public mijn tranen te laten zien.

Verdriet kan ook mooi zijn…

Want waarom zou dat niet goed zijn? Als je slecht nieuws hoort. En merkt dat er een knoop in je maag komt. Van verdriet. Dan zoekt dat verdriet een uitweg. Dan is dat maar midden in een café rond lunchtijd. Who cares? Verdriet uiten is in een bepaald opzicht mooi. Het is niet alleen een manier om je emoties de ruimte te geven. Het geeft aan dat de reden van het verdriet – in dit geval een persoon – veel voor je heeft betekend. En dat je dat erkent. Respecteert. En hoe je het ook went of keert. Dat heeft ook iets moois.

Laat jij je verdriet makkelijk zien? En hoe uit jij jezelf dan?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen in je inbox? Schrijf je in!

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Mijn emoties tonen is voor mij eigenlijk nooit echt een probleem geweest, ik deed het eerder té veel dan té weinig 😉 Na de geboorte van Ifan zijn mijn emoties zeker versterkt, dus ik kan me absoluut vinden in wat je zegt. Ik merk wel, nu ik ouder begin te worden, ik alles beter onder controle heb. Beter kan relatieveren en niet meer om het minste of geringste in huilen uitbarst. Eigenlijk het tegenovergestelde van jou dus 😉

    • Grappig hoe we allemaal anders zijn als mens. Ons op onze eigen manier ontwikkelen. Ik ben ervan overtuigd dat wat goed voor je is. Wat bij je past. Ook uiteindelijk op je pad komt. Mooi vind ik dat.

  • Als ik iets voel, dan moet ik dat uiten. Zo ben ik altijd al geweest. Blijdschap = lachen, onzekerheid = vragen, irritatie = klagen, verdriet = huilen. Ik ben een open boek wat emoties en gedachten betreft, maar ik ken genoeg mensen die wel veel moeite hebben met het tonen van emoties. Zonde vind ik, want het tonen van emoties is een manier van verwerking. De enige die er anders mee zit, ben jij zelf.
    x

    • Dank voor je reactie! Dat ben ik helemaal met je eens. Emoties. Ze er durven laten zijn. Ze voelen en inderdaad, ook tonen is zeker een manier van verwerking. Het ‘inhouden’ of ‘parkeren’ voelde al heel lang zó niet goed meer. Alsof je de negativiteit in je lichaam houdt. Dat komt – denk ik persoonlijk – de verwerking niet ten goede.

  • Herkenbaar hoor. Als ik echt verdrietig ben klap ik vaak dicht en trek ik een muur op, maar sinds de geboorte van mijn dochter zijn de emoties soms zo sterk dat ik toch in tranen uitbarst. En eerlijk gezegd lucht t dan ook wel weer op. Ach, het zal er wel bij horen, accepteren dan maar :-).

    • Met name die opluchting voelt gewoon zo goed. Ik heb het gevoel dat als je emoties echt binnen houdt er op een gegeven moment een ‘implosie’ plaatsvindt. Dat kan nooit de bedoeling (of goed) zijn denk ik dan.

  • Herkenbaar. Sinds ik moeder ben luister ik beter naar mijn gevoel en mijn gevoel is ook sterker geworden. Dus als er verdriet is dan komt dit er ook gewoon uit, ik houd niks meer binnen of tegen. Ik ben ik dat dit deurtje is mooi geopend door het moederschap.

    • Ja fijn hè. Waar ik mij vroeger nog weleens kon schamen of denken: “dit hoort niet”. Hoort het er nu gewoon bij. Op de een of andere manier heeft het moederschap er bij mij aan bijgedragen dat het ‘masker’ af is gegaan.

  • Anne-Marie Otter

    Heel herkenbaar. Sinds ik moeder ben geworden lijkt het of alles gewoon veel intenser binnenkomt. Ik weet zeker dat ik empathischer ben geworden. En dat voelt heel goed.

    • Wat mooi dat dat goed voelt Anne-Marie. Ik heb – van mijzelf – weleens het idee dat mijn ego gewoon veel meer ‘weg’ is gegaan sinds ik moeder ben geworden. Dingen waar ik mij vroeger zo druk over heb gemaakt. Daar denk ik nu van: waarom was dat ook al weer zo erg?