V&D. Voor ons is het een winkel, voor hen hun leven

V&D. Voor ons is het een winkel, voor hen hun leven

In Persoonlijk by Roryblokzijl19 Comments

V&D. Het warenhuis. De winkel. Nostalgie? Iets voor veertigplussers? Even de achtergrond van mijn gedachten. Vanochtend liep ik gestrest en vol boze gedachten het huis uit. Waarom ga ik over mijn grenzen heen. Waarom probeert manlief het Paasweekend zo vol te proppen. Waarom heb ik zo weinig tijd voor mijn blog. Waarom gebeuren er zulke erge dingen in de wereld!

Iedereen mag er zijn

Kleine irritaties maar ook groot verdriet en grote zorgen. Het een kan naast het ander bestaan. Gisteren las ik dit artikel van mede-blogster Romy. Een artikel wat mij heeft geraakt. Wat samen met al het andere mijn humeur van deze ochtend heeft veroorzaakt. Waar is onze medemens nu mee bezig! In alle opzichten overigens.

Rolkarretjes bij V&D

Bozig stapte ik in onze auto en reed weg. En toen stond ik ineens in een file. Niet naar Amsterdam, maar naar onze stad. Vreemd. Maar toen ik de parkeergarage uitliep waar geen plek te vinden was zag ik het al. Drommen en drommen mensen. Enkelen met van die rolkarretjes à la de Huishoudbeurs. Voor de plaatselijke V&D.

Valt er wat te halen?

Nee hé. Als er wat te halen valt dan willen ze ineens wel naar de V&D? Terwijl in al die maanden ervoor er te weinig belangstelling was. Om een van de instituten, een van onze laatste warenhuizen te redden. Ja, ik kan er kwaad om worden. Tikje verdrietig zelfs.

Toen naar de koopavond gaan nog een uitje was

Want ik vind het oprecht jammer. Dat het warenhuis wat ik nog ken vanuit mijn vroegste jeugd. Niet meer bestaat. Ik raakte net in gesprek met een mede-veertigplusser. En we konden onze gevoelens hierover met elkaar delen. Vroeger, toen naar de koopavond van V&D gaan met je ouders echt nog een ding was. Mijn moeder, die zelfs nog de ‘oude’ plastic zakjes van V&D (je weet wel, die witte met het bruine logo) in haar bezit heeft.

Het is maar een winkel hoor

Rory, het leven gaat door? Het is maar een winkel? Ja, dat is waar. Maar voor deze mensen. De personeelsleden. Die vaak hun halve of hele leven hebben gewerkt bij ‘hun’ bedrijf. Is het nu even heel erg moeilijk. Je leest de verhalen vast wel. In de vijftig zijn. Jarenlange werkervaring, maar alleen bij V&D? Veel succes. Makkelijk zal het niet worden.

Een idee is nooit achterlijk

Noem mij naïef, maar waarom wel staatssteun geven aan een bank en niet aan een instituut als V&D? Als alle veertigplussers nu 1 euro doneren, zou V&D het dan wel gered hebben? Wat een achterlijk idee Rory! En dat voor een winkel?!? Tja, voor de een is het een winkel. Voor de ander hun leven. Wellicht ben ik te empathisch. Voel ik teveel mee. Maar dat is nog altijd beter dan je ogen sluiten, je schouders ophalen en alles van je af laten glijden.

De eerste stap naar een betere wereld

Begrijp mij niet verkeerd. Er zijn (veel) ergere zaken die momenteel spelen. Maar dat wil niet zeggen dat je op microniveau ook niet mee mag voelen met andere mensen. Want dat maakt je een mens. Een medemens. En is dat niet stap 1 tot een betere wereld?

Wat roept bij jou nostalgische gevoelens op?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

  • Wendy (B)

    Snoepen.
    Er bestaan er nog maar de smaak is veranderd wat niet leuk is 🙁
    Programma’s.
    Muziek.

    • Oe ja! Het zwart/wit-poeder wat in die smalle staafjes zat! Maar wat ik ook heerlijk vond (ik mocht niet zo veel snoepen vroeger dus daarom herinner ik mij de smaken zo goed) waren die ‘Bon Bon Napoleon’ (heet het tegenwoordig nog zo?) zuurtjes waar dat zure poeder in zat. Heerlijk. Alleen wel gevaarlijk (glad en rond) dus met aandacht mocht ik dat snoepen zo nu en dan. Top Pop (met Ad Visser). Kool & The Gang, Mud. Heerlijk… 😉

      • Wendy (B)

        Ik had het meer voor: rode (grenadinesmaak) lolly’s en waterijsjes (Tom & Jerry), hosties (ik denk dat ze daar nu ufo’s tegen zeggen).
        Wat vroeger ook beter smaakte: colatongen en -tuten (“fopspenen”).
        Die Napoleon was ook lekkerker.
        Nu ga ik even verder dromen 😉 …

        • Jaaaaa, die colatongen! (raar woord eigenlijk:) Sweet dreams (letterlijk en figuurlijk)!

          • Wendy (B)

            Yummie 😀

  • Hann Blogt

    ik heb de nostalgie op de raarste momenten…dan herinner ik mij 1 eens een uitspraak van mijn moeder of vader en zie daar weer een beeld bij…heerlijk! Even terug in de tijd…

    • Jaaaa, ook herkenbaar. Ik heb dat zelfs weleens met bepaalde geuren. Dan ruik ik een geur en zie ik de situatie van vroeger ineens voor mij. Wat ook grappig is. Bij sommige momenten kan ik mij zelfs herinneren wat voor kleding iemand aanhad. Teruggaan in de tijd kan zo fijn zijn. Toen ik als klein meisje als traktatie met mijn tante zo nu en dan de stad inging. Dan gingen we tussendoor naar V&D voor limonade en een plakje cake. Echt hé, ik voel het bijna gewoon weer…

  • momfever

    Het lijkt me inderdaad best pijnlijk voor de medewerkers van de V&D dat de mensen nu ineens wel komen…

    Huisvlijt

    • Ja en ik hoor ook de meest vervelende verhalen. Mensen die graaien. Alles te duur vinden. Ondertussen met tassen vol de winkel uitgaan. Nu wel…

  • Nina Manuhutu

    Zo erg! Zie dan maar aan een nieuwe baan te komen, inderdaad. Voor mij is V & D ook nostalgie, ik had er ooit mijn eerste bijbaan.

    • Dank voor je reactie Nina! Zie je wel, het leeft bij meerdere mensen. Het ligt niet aan mij. Wat deed jij bij V&D bij je eerste bijbaan? Mijn eerste zaterdagbaan was bij Blokker trouwens. Achter de kassa 🙂 Kadootjes inpakken was – toen – niet mijn sterkste kant. Maar alles mooi en rechtzetten lukte dan wel weer. Maar hé, ik was 15 geloof ik…

  • Mijn oom, ver in de 50 werkte bij Campina. Campina is dan wel niet volledig verdwenen, maar zijn vestiging in Eindhoven wel waar hij inderdaad vrijwel zijn hele leven heeft gewerkt.. Nog geen half jaar later heeft hij toch weer werk gevonden. Werk wat hij leuk vindt. Dus het kan wel. En ja, het lijkt me pijnlijk om te zien.. Maar er waren ook genoeg mensen die wel gingen. Altijd als ik in Eindhoven bij de V&D was, was het super druk.. Zelfs afgelopen jaar nog. Dus al die mensen die daar altijd al kwamen, die mogen dan bij een uitverkoop niet nogmaals gaan? Het is moeilijk oordelen over een ander…

    • Wat fijn dat je oom een andere baan heeft gevonden! en ook nog werk wat hij leuk vindt. Supergoed.

      Bedankt voor je reactie. Natuurlijk snap ik dat er mensen zijn met een andere mening en begrijp ik ook dat je er heel anders in kunt zitten. Of dat er mensen zijn die altijd al gingen en nu dus ook. Ik vond het alleen heel belangrijk om te delen hoe ik bepaalde dingen zie.

  • Esmy Smit

    Ik heb er 7 maanden gewerkt. Ik heb de laatste minuten meegemaakt. Ik heb de ogen van de medewerkers gezien.

    Ik Ben naar de v&d geweest uit principe. Maar ik ben met 5 minuten weer weggegaan. Misselijk makend ik kon er niet meer tegen. Ik liep een rondje en ik liep ook de winkel weer uit. Ik heb even geluisterd naar de Kassière, een uitzendkracht. Ik heb niets tegen uitzendkrachten. Maar ik weet oud collega’s die daar zelfs vrijwillig zouden staan. Oud medewerkers zouden opgeroepen worden. De brieven zullen wel verdwenen zijn in de post.

    Wat me nog het meest irriteerde aan de Kassière was dat ze iedereen riep aantemoedigen zo goedkoop mogelijk te shoppen en hoeveel korting die mensen wel niet hadden. “Ja mevrouw geniet er maar van en profiteer zoveel als je kan. Ja goedkoop allemaal he? Prachtig!”

    Sorry maar hier kan ik dus echt niet tegen.

    • Wat heb je dit goed verwoord Esmy. “De ogen van de medewerkers”. Ik begrijp precies wat je bedoelt. Op Facebook heb ik ook ‘gesproken’ met mensen die wel zijn gegaan, maar meer om afscheid te nemen (dat begrijp en respecteer ik). Ik doe dat bewust niet. Om ‘mijn’ herinnering levend te houden.
      Daarom vind ik het ook ontzettend naar om te lezen dat oud collega’s die daar zelfs vrijwillig willen staan blijkbaar niet gevraagd zijn. Alhoewel ik mij ook voor kan stellen dat het té pijnlijk kan zijn. Maar laat dan in ieder geval de beslissing aan de personeelsleden zelf.
      Ik vind het erg om te merken dat men steeds nonchalanter lijkt om te gaan met mensen. Mensen die vaak hun hele leven hebben gespendeerd aan ‘hun’ baan, ‘hun’ baas, ‘hun’ bedrijf.

  • Ølav van Dijk

    Voor iedereen die zich verbonden voelt met V&D is er een Facebookgroep gestart onder de naam “V&D – Vroom en Dreesmann – herinneringen en nostalgie”
    https://www.facebook.com/groups/557643317732605/

    We steken elkaar een hart onder de riem door herinneringen op te halen, wat hand in hand gaat met een stukje nostalgie. De groep bevat onder andere persoonlijke herinneringen, foto’s en afbeeldingen van filialen van V&D, nostalgische reclames en filmpjes met historische beelden.

    • Hi Olav, fantastisch! Ik ben direct lid geworden (dat wil zeggen: aangevraagd). Superpositief initiatief! Ik kijk ernaar uit om de foto’s te zien. Had ik al verteld dat mijn moeder nog een aantal van de ‘oude’ plastic zakjes in haar bezit heeft? Die witte met het bruine logo.

  • Ik begrijp je helemaal!

    https://www.mellaah.nl/