17 en voor het eerst moeder, de verschillen en overeenkomsten

17 en voor het eerst moeder, de verschillen en overeenkomsten

In Ouders, Zwanger! by Roryblokzijl14 Comments

Jipp Heldoorn, 17 jaar en voor het eerst moeder. Rory Blokzijl, 40 jaar en voor het eerst moeder. Wat een fantastische tegenstelling. Als we naar de ‘sociaal geaccepteerde’ normen kijken. Dan is de een “veel te jong“. En de ander “veel te oud“.  Allemaal (voor)oordelen. Van mensen die het denken beter te weten. Weg ermee! 

Niemand kan voelen wat jij voelt

Want gaat het nu echt om wat andere mensen denken, vinden en voelen? Nee, het gaat om onszelf. Niemand kan voelen wat wij voelen. Totdat het je zelf overkomt. Ik kan niet weten hoe het is om op jonge leeftijd zwanger te zijn en een kind te krijgen. Wat ik wel kan doen is delen hoe het was om op latere leeftijd zwanger te raken. Zwanger te zijn. En een kind te krijgen. Mijn positieve ervaringen en strubbelingen kunnen je misschien wel helpen.

17 jaar? Dan ben je een tienermoeder

Het leuke is dat er nu ook een jonge moeder is opgestaan. Niet zomaar iemand. Maar Jipp, een ‘tienermoeder‘. Jipp, die zich ontzettend kwetsbaar heeft opgesteld. Door samen met haar moeder Lou Niestadt een prachtig boek. Een naslagwerk. Een ontzettend dierbare herinnering te schrijven. Een verhaal van een zwangerschap. Het begin van een nieuw leven. De geboorte van een gezin.

17 en voor het eerst moeder, de verschillen en overeenkomsten

Brief aan Jipp

Weet je wat ik voel als ik dit boek lees? Los van de tranen en heftige emoties die bij mij loskomen? Een diep gevoel van geluk. Wat mooi dat je als jong meisje zo voor jezelf op durft te komen. Het lef hebt om ergens voor te staan. Een keuze te maken en daar ook bij te blijven. 17 jaar, zwanger en kiezen voor je kind. Kiezen voor jezelf. Ik vind het prachtig om te lezen hoe je moeder onvoorwaardelijk achter je staat en blijft staan. Hoe je ‘loved ones‘ met je meegroeien in dit prachtige maar ook ingewikkelde proces. Dierbaar. Dat is hoe ik als moeder wil zijn voor Mila. Ik wil er altijd voor haar zijn, ook (nee júist) als ze “buiten de lijntjes kleurt” (dat vind ik zó mooi verwoord).

De verschillen en de overeenkomsten

Voor ik het weet ben ik het artikel al aan het schrijven. Terwijl ik je eigenlijk wilde interviewen, Jipp. Over de verschillen, maar ook overeenkomsten tussen op 17-jarige leeftijd en op 40-jarige leeftijd zwanger zijn. Ik denk zelf dat er meer overeenkomsten zijn dan we denken. Want of je nu 17, 32 of 41 bent. Wat er in je lichaam gebeurt is universeel. Er groeit een klein mensje in wording. Je lichaam verandert op dezelfde manier.

Interview met Jipp
Wat zou je andere tienermoeders mee willen geven?

Ik zou ze mee willen geven, dat ze moeten proberen om de vooroordelen los te laten, hoe moeilijk dat ook is. Dat ze meer moeten gaan vertrouwen op hun eigen gevoel en kracht. We zijn sterker dan we denken. En dat komt vaak omdat mensen je kracht van je af proberen te pakken. Elke keer dat iemand negatieve invloed op je probeert uit te oefenen, bedenk dan dat ze het eigenlijk tegen zichzelf zeggen. Het zegt echt meer over hen, dan dat het zegt over jou. Je bent sterk genoeg, dat moet je niet vergeten. 

Wat zal je altijd bijblijven?
Wat mij altijd zal bijblijven is de eerste keer dat ik Liv zag. Ik was zo trots op mezelf. Het helpt mij op momenten waarop ik denk dat ik echt niet meer kan. Dat ik dat heb geflikt. Het maakt mij een soort van onsterfelijk. Een gevoel dat ik altijd alles aankan. Toen ik haar zag, zag ik eigenlijk mijzelf. Alle puzzelstukjes vielen op zijn plek. En dat zal mij altijd bijblijven. Ik ben wie ik ben, dankzij haar. En ik dacht altijd al dat ik veel van Liv haar vader Luke hield. Maar toen ik hem zag houden van Liv, besefte ik pas hoeveel dat was. 
 
Hoe makkelijk vraag je om hulp
Mijn moeder biedt het wel vaak aan. Als ze aan mijn snoetje ziet dat ik echt heel erg moe ben, dan zegt ze:” Waarom laat je Liv niet hier vannacht?”. Ik hoor haar vraag eigenlijk niet eens. En ik reageer direct:” Oh nee hoor, dank je!”. Terwijl het soms wel goed is om haar hulp aan te nemen. Ik wil het zo graag zelf doen, dat ik soms oververmoeid raak. Mijn moeder voelt mij altijd goed aan. Dan is haar vraag niet eens meer een vraag, maar iets wat ik dan moet doen. “Geef hier die Liv, en slapen jij!” 
 
Wat is volgens jou het grootste verschil tussen moeder worden op je 40e of op je 17e
Ik geloof eerlijk gezegd niet echt in leeftijden, vooral niet als het gaat om moeder worden. Bij deze leeftijden zijn de verschillen eigenlijk niet zo groot. Allebei vinden mensen het te oud of te jong. Ze vinden het een risico voor het kind. Ik denk dat we meer overeenkomsten hebben dan dat mensen denken. Het is eigenlijk niet echt zo verschillend. Ik heb vriendinnen van in de 20 en 30, omdat we allemaal een baby hebben. Het verschil voel je niet. Je ziet het alleen. Maar van binnen ben je de leeftijd van je ziel. En die van ons kunnen behoorlijk dicht bij elkaar liggen. 
 
Wat is volgens jou een overeenkomst 
De grootste overeenkomst is dat je allebei door een spannende tijd van je leven gaat, de mooiste tijd. En of je die jaren nou koestert in je 20e, 30e of 40e, we bewandelen allemaal hetzelfde pad. Niemand hoort daar over te oordelen. Het is ons pad en ik ben heel bij dat we hem op deze manier aan het bewandelen zijn! 
 

Wat een prachtige conclusie! Ik ben het helemaal met je eens Jipp! Ik ben heel dankbaar dat ik jullie prachtige boek heb mogen lezen. Dit is een van de juweeltjes die ik altijd zal bewaren. Voor mijzelf en voor Mila.

17 en voor het eerst moeder, de verschillen en overeenkomsten

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Dit is géén gesponsorde post. Dit prachtige boekwerk heb ik zelf aangeschaft. Ik raad het iedereen aan!

Schrijf je in! En ontvang mijn artikelen direct in je mailbox.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Marlieke van der Willik

    Jeetje, wat mooi geschreven! Vol van liefde van allebei <3

    • Wow Marlieke! Dankjewel! We zitten er allebei puur vanuit ons hart in. Zo mooi dat dat ook door jou gevoeld wordt! Dankbaar…

  • Als moeder van 19 (nu 20 dan) kan ik me hier helemaal in vinden. Mijn kleine meisje geeft me zoveel kracht, juist om dingen voor MEZELF te doen. Door haar heb ik eindelijk de motivatie om een beter mens te zijn en mijn eigen dromen waar te maken. Ik ga dit boek zeker eens lezen 🙂

    • Super Ayla! Wat goed en fijn dat Jipp verwoordt wat jij ook voelt. Prachtig wat je zegt. Dat je kleine meisje je juist motiveert om een beter mens te zijn en je eigen dromen waar te maken. Het is iets wat ik ook zeker voel. En dat terwijl ik ‘pas’ op mijn veertigste moeder ben geworden.

      Ik heb het boek in fases en met veel tranen gelezen. Het is zó mooi en dierbaar geschreven dat het echt iets is om te bewaren voor jouw dochtertje (althans, zo doe ik het. Ik wil het niet voor je invullen hoor 🙂

  • Kim Buining

    Zo wat heb je dat prachtig verwoord. Krijg er kippenvel van.

    • Dankjewel Kim. Daar word ik heel blij van. Dan is mijn boodschap goed overgekomen.

  • Linda_r

    Wat een goed idee om hier eens een artikel over te schrijven. Iets wat me de laatste tijd erg bezig blijft houden, omdat mijn broertje in september op 21-jarige leeftijd vader is geworden. Ik ben 25, maar kan me absoluut nog niet voorstellen ooit moeder te worden. Door de conclusie van dit artikel, moet ik eigenlijk toegeven dat ik aan het begin dacht: ‘Mijn broertje wordt vader? Maar hij is nog zo jong! Dan kan hij zoveel niet meer ondernemen en mist hij dingen!’ Terwijl hij mij net zo goed zou kunnen vertellen dat ik heel veel mis, omdat ik nog geen moeder ben. Tja, wanneer ‘mis’ je nu dingen? Is dat wel waar het om gaat? Wat nu als dat reizen naar de andere kant van de wereld of het uitvogelen van iets dat een carrière moet worden nu niet bovenaan ieders’ prioriteiten-lijstje staat? En hoezo zou dat niet kunnen als je moeder of vader bent? Moet dat dan allemaal per sé rond je 25ste? Het zet me heel erg aan het denken! En ik ben benieuwd naar het boek van Jipp. 🙂 Mooie blog!

    • Ik kan mij goed voorstellen wat je in het begin dacht, Linda. Je weet pas hoe iets is als je het meemaakt. Maar daarom is het wel goed om de ervaringen van andere mensen te lezen. En te horen, zoals bijvoorbeeld van je broertje. Maar wat voor hem – of ons – goed is, hoeft dat niet voor jou te zijn. Iedere persoon is anders. Ik geloof erin dat dingen op je pad komen. En dat je goed naar je gevoelens ‘moet’ luisteren (ik hou niet van het woord ‘moeten’, maar kan het spontaan even niet anders omschrijven). En inderdaad. Het een sluit het ander niet uit. Het kan allemaal naast elkaar bestaan. Het boek is een enorme aanrader. Om te lezen. En te koesteren. Of je nu wel al moeder bent, of niet.

  • Mira Ennen

    Wat prachtig zeg, jullie zijn beide toppers!

  • Mijn zusje is 17 en zwanger! Heel goed geschreven!

    • Dankjewel Eilish! Dan zal het allemaal wel erg herkenbaar voor jou en je zusje zijn? Mochten er nu dingen zijn, waar zij (of jij) tegenaan loopt. Laat het mij dan weten. Misschien kunnen Jipp of ik wel advies geven? Of gewoon een luisterend oor zijn. In ieder geval gefeliciteerd met haar zwangerschap!

  • daantje

    Mijn zoon gekregen toen ik 17 was, het mooiste kado wat ik ooit in mijn leven heb mogen ontvangen, hij word deze maand 26!
    Was het makkelijk , nee absoluut niet, maar het was het allemaal ontzettend waard, het afzien!

    • Dank je voor je mooie reactie! Wat fijn en dierbaar om te lezen. Ook van een moeder van mijn leeftijd, die op haar 17e een kind heeft gekregen. Wat is moeder zijn toch een prachtig oergevoel!