Mijn zwakke punt, in de gekkigheid komen

Mijn zwakke punt, in de gekkigheid komen

In Opvoeding, Persoonlijk by Roryblokzijl12 Comments

Gekkigheid is je zwakke punt (of positiever gezegd: je ontwikkelpunt)? Ja, dat klopt. Gekkigheid is zeker mijn ‘groef’. De groef waar ik in terecht kom als het mij even teveel is. Ik kan het inmiddels voorspellen. Voelen aankomen. En ervaren. Een herkenningspunt? Te veel tegelijkertijd.

Aard van het beestje

Ik heb de laatste tijd hard gewerkt (doe ik eigenlijk altijd wel. Een beetje de aard van het beestje). Want in plaats van één artikel (blogpost) per week, plaats ik al een hele tijd wel vier artikelen. Wellicht is dit voor bloggers voor wie dit al hun fulltime baan is, niet veel. En plaatsen zij zelf misschien wel twee artikelen per dág.

Ineens is het teveel

Voor mij? In combinatie met de andere werkzaamheden en natuurlijk de zorg voor ons dochtertje – want zij blijft altijd met stip bovenaan staan – is het soms ineens veel. Tel daarbij een redelijk onverwacht weekje buitenland op – vliegen is altijd een tikje spannend voor mij – en ‘hoppa’. Daar ging ik weer.

Hoe ziet ‘mijn’ gekkigheid eruit?

Hoe gekkigheid eruit ziet vraag je? Bij mij? Het is een soort hyperactieve staat van gewaarwording. Ik zal mij hier even heel kwetsbaar opstellen en wat voorbeelden geven. De makkelijkste dingen – zoals agenda planning – lijken ineens ingewikkeld. Een vliegreis? Erg spannend. Ineens krijg ik lichamelijke klachten. Klachten waar ik voor naar de huisarts móet. Ja, nog vóór de vakantie. En vraag ik haar honderd keer om bevestiging.

Mijn gekkigheid = mijn groef

Hoe ik dan ben? Nerveus, ingewikkeld, prikkelbaar, snauwerig. Nee, het is niet fraai. Maar dat is dus die ‘gekkigheid’. Mijn ‘groef’ waar ik in beland. Het aantal artikelen. Het schrijven. Te snel en te makkelijk ‘ja’ zeggen. Zowel qua werk (Ja hoor, dat artikel reviewen en schrijven? Binnen twee weken? Dat lukt), school (schoolreisje begeleiden, Medezeggenschapsraad, voorlezen? Doe ik) en privé (inpakken voor ons alledrie? In een middag? Dat doe ik ook wel even).

“Gekkigheid? Joh, je doet het juist goed”

Grappig genoeg zei mijn huisarts – want ik was daar toch al even met Mila langs voor haar hardnekkige hoestje – dat dit juist een goede voorbereiding was. En dat ik mijzelf niet zo naar beneden moest halen. Want dat ik in Portugal liever niet naar de dokter wilde en het juist ‘thuis’ even liet checken? Slim. Dat ik vier of vijf keer hetzelfde bevestigende antwoord wilde horen, was wat minder (vond ik zelf).

Laat het los, laat het gaan!

Als ik eenmaal onderweg ben? Op reis? Kant en klaar? Ingepakt en wel? Kan ik redelijk goed loslaten. Want die gekkigheid? Wil ik zéker niet overbrengen op ons kleine meisje. Ik realiseer het mij nu ook eerder. Wanneer ik die richting op ga. Wat ik er dan aan doe vraag je? Niets specifieks, behalve loslaten. Meer kan je toch niet doen?

Foto’s van het ‘to do-lijstje’

Dat ik van te voren foto’s heb gemaakt van mijn to do-lijstje. En tijdens de vakantie toch stiekem in restaurants met wifi even mijn mail en blog (en ok … social media) check? Hmmmmm. Maar ik moet eerlijk bekennen. Het ‘niets’ doen en lekker vakantie vieren ging mij best goed af.

’s Nachts wakker liggen van de gekkigheid

Totdat ik – in de laatste nacht – letterlijk met buikpijn wakker lag. Piekerend over de artikelen die ik nog moest schrijven. De afspraken die voor de komende drie weken in mijn (volle) agenda staan. Voor de blog. Voor school. Het schoolreisje waarbij ik hulpmoeder ben. De MR-vergadering van volgende week. De schoolvakantie die er bijna aankomt. Waarin ik ‘nul’ opvang heb. En BAM! Ineens is het er weer. De paniek. De dichtgeknepen keel. De gekkigheid.

Je laatste vakantiedag verkloten?

Maar wacht eens even. Laat ik nu serieus mijn laatste dag. Onze laatste vakantiedag. Verkloten? Door mijn gekkigheid? Rory, hou eens op! Waar ben je mee bezig?!? Iedereen heeft het druk tegenwoordig. Op het werk. Thuis. Een drukke planning? Boe-hoe! Hoor eens, je bent de enige niet. En kan je nu – vanuit Portugal – echt iets veranderen aan de situatie? Nee? Kappen dan!

Een goed voorbeeld zijn

Ik wil een (goed) voorbeeld zijn voor mijn dochter. Laten zien dat het leven is om van te genieten. Ik kap dan ook bewust met de gekkigheid. Mijn eigen gekkigheid. Voor hoe lang? Wat mij betreft zo lang mogelijk.

Herken jij die ‘gekkigheid’ bij jezelf? Of is het meer een ‘veertigplus-moeder-of-vooruit-Rory’-ding?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Babs Ijkelenstam

    Helemaal niet gek, juist herkenbaar. Ik kan ook wakker liggen met OMG ik moet nog zoveel blogposts vooruit werken anders kan ik vast niet ontspannen. Alles lijkt gecompliceerd soms. En ik zeg ook altijd te snel JA. Kan je mijn wijk overnemen om te collecteren? Ja, hoor. Kan je op mijn dieren passen als wij op vakantie gaan? Ja, hoor… Nu ben ik wat terughoudender op sommige vlakken.
    Piekeren, hopeloos… Maar soms geef ik mijzelf de spreekwoordelijke schop onder mijn kont en dan gaat het weer goed.
    Ik heb 2 keer meegemaakt dat ik één dag voordat wij op vakantie gingen spit kreeg, dat is volgens mij pure stress. Aan mij zal je het nooit zien, ik ben uiterlijk de rust zelve. En toch… dan loopt mijn hoofd over en pats.. schiet het er weer in. 🙂

    • O ja, op dieren passen. Ook daarmee probeer ik terughoudender te zijn. Maar men is het zó gewend dat ik het toch wel doe, dat ze evengoed nog aandringen. Ook als ik denk duidelijk te hebben aangegeven dat het niet lukt. Zucht, soms ben ik gewoon te aardig.
      Ik dacht overigens het ‘kappen nou’ aardig onder controle te hebben. Maar na een kort nachtje slaap was daar ineens de paniek weer. Afgelopen nacht schoot weer van alles en nog wat door mijn hoofd. En dan kan ik doorschieten in lijstjes maken in plaats van doen. Of juist alles doen, maar dan half.
      Vroeger werd ik standaard ziek op vakantie. Dat gaat – afkloppen – tegenwoordig wel wat beter. Ik denk zeker dat het met stress van te voren te maken heeft.

  • Iris

    Zoooo herkenbaar, al is het mij nooit gelukt om het zo te benoemen (dankjewel!) Snauwerig, kattig, ongeduldig en dan vooral naar mijn man toe. Want opeens moet alles NU, dus NEE, je hebt helemaal geen tijd om met de oudste te gaan schommelen. Oja, en vinden dat ik alles alleen moet doen. Mijn man werkt doordeweeks van 7 tot 19, dus aankleden, wegbrengen, eten geven en koken, it’s all on me. Oja, en op zaterdag werkt hij ook weer tot 14, dus ben ik weer het éénkoppige animatieteam
    En naar mezelf toe maar blijven roepen dat ik me niet zo aan moet stellen. Zoveel vrouwen werken en hebben kinderen, dus ik mag helemaal niet vinden dat ik het druk heb, ik heb tenslotte ook nog een schoonmaakster en hele zoete kinderen (okt 13 en okt 16)

    • Hallelujah, wat fijn en ook weer herkenbaar wat jij zegt. Zeker van de schoonmaakster en een lief kind hebben 🙂 En helaas ook van dat De Man vaak de pineut is bij een uitbarsting. Nou ja helaas. Liever bij hem dan bij ons kind natuurlijk 🙂 Maar dat laatste zal ik echt tot het uiterste proberen te voorkomen. Al laat ik haar wel merken dat het mij teveel wordt / is. Laatst zei ze ook – het meisje is 5 jaar: “Rustig maar mama. Doe maar rustig aan”. Dat komt wel even binnen hoor.

      • Iris

        Ik heb ook al eens te horen gekregen van onze drie-jarige dat ik niet mag schreeuwen. Waardoor je dus weer (nog langer) boos op jezelf blijft

        • Ai, ook herkenbaar. En zo’n fijne ‘binnenkomer’. Ik probeer altijd maar te bedenken dat jezelf schuldig voelen een zinloos gevoel is. En wat fijn is. Een kind schijnt heel snel en makkelijk te ‘vergeten’. Dus terwijl wij nog flink aan het door sippen zijn over onze uitbarsting, is een kind allang weer verder gegaan.

  • Sabrina Ruzzi

    haha to do lijstjes op vakantie check 🙂 ik kan het niet laten 🙂

    • Gelukkig heb ik er niet al te vaak op gekeken. Ja, stiekem dan even. Maar toen ik dat deed vlak voor het slapen gaan (laatste nacht) … niet zo’n goed idee. Halve nacht wakker gelegen en echt schrikreacties als ik mij ineens bedacht wat ik nog niet had gedaan. Pffff.

  • Lodi Kolhoop-Boonstra

    Herkenbaar hoor. te veel willen en doen en dan bij de belangrijke dingen im de stress schieten. Ik had het nooit benoemd maar vind gekkigheid wel een mooie term. Hier ook de man die vaak de pineut is, van mijn uitbarstingen. Leren nee zeggen en vaker even pas op de plaats nemen, werkt hier aardig. Al blijven die gekkigheden hier ook op de loer!

    • Dank voor je reactie Lodi! Dat in de stress schieten is toch wel een dingetje. Natuurlijk ooit een burn-out gehad, dus mijn ‘elastiekje’ is al wat meer uitgerekt. Je zou denken dat ik er wat van heb geleerd. Gelukkig is dat ook zo. Met name omdat ik het nu veel eerder herken en erken. En inderdaad, gekkigheid is het woord wat het eerste in mij opkwam. Die arme mannen van ons hè. En toch blijven ze van ons houden, hahaha.

  • DhiniNL | Dhinivh

    Herkenbaar! Vooral die te veel willen en veel dit dat doen.
    https://dhini.nl

    • Ja echt hè, maar soms loopt het gewoon zo. Dat het niet anders lijkt te kunnen.