Ik lap de regels aan mijn laars. Heerlijk!

Ik lap de regels aan mijn laars. Heerlijk!

In Opvoeding, Ouders, Persoonlijk by Roryblokzijl7 Comments

Yep, deze moeder lapt de regels lekker aan haar laars. Wat voor regels, vraag je? Nou de standaard dingen waar je bij het consultatiebureau (op ingewikkelde momenten ook wel ‘consternatiebureau‘ genoemd) tegenaan loopt. Laat ik even voorop stellen dat ik van het positieve uitga. Deze mensen zijn er niet om ons het leven zuur te maken. Het belang van het kind staat vanzelfsprekend voorop. Dat het soms anders vóelt? Tja, dat kan.

“Loopt ze nu nog niet?”

Is een vraag waar ik behoorlijke (verkeerde) jeuk van kreeg. Ik geloof dat ik zelf – terugkijkend in mijn babyboek – pas met 22 maanden liep? Geen idee of die informatie klopt. Hoe dan ook. Wat is nu precies het probleem? Als ik wil – let op, het kan maar het hóeft niet – loop ik zo (nou ja, met jaren oefenen misschien) een marathon. Als ik zo nu en dan naar een topfeest ga, dans ik rustig vanaf een uurtje of 11 tot een uurtje of 3. Ja, je leest het goed. Achter elkaar. Dus ik denk dat ik dat ‘laat zijn met lopen’ behoorlijk heb ingehaald.

Regels, regels, regels. Van leren lopen tot zindelijk worden

Hoe irritant was het dan ook om van de – overigens superaardige – verpleegkundige te moeten horen: “Als Mila met 18 maanden nog niet loopt, dan zouden we een afspraak met de fysiotherapeut moeten overwegen”. Hou toch op! Nog een van de ‘regels’. Zindelijk worden. Bij een intakegesprek met een basisschool werd ik enigszins streng aangekeken toen bleek dat peuter met drie jaar en bijna vier maanden nog (steeds) niet zindelijk was. “Als ze naar de basisschool gaat moet ze wel zindelijk zijn hoor!“. Bij het woord ‘moeten’ gaan mijn haren overeind staan.

Want wat als je kind er gewoon nog niet aan toe is?

Tot nu toe is gebleken dat telkens als wij in de stress schoten door opmerkingen over de ‘regels’ van het consultatiebureau, of van ‘ervaringsdeskundigen’ . Kleine peuter het zelf oploste door ineens te doen wat wij graag zouden willen. Maar dan zonder (vriendelijke) dwang. Nee, lekker gewoon uit zichzelf. Zoals het hoort. Wèg met al die verhalen dat in andere landen kinderen met 1 jaar (1 jaar!?!) al worden getraind om zindelijk te worden. Nogmaals. Kijk minder naar een ander, maar meer naar je eigen kind.

Maar ben je dan niet te voorzichtig?

Zoals dat ik het hekje van haar peuterbedje pas sinds een aantal weken heb weggehaald? Dat ik pas sinds vorige week zondag gewoon eens ben begonnen met de luier overdag weg te laten (wat overigens vanaf dag 1 helemaal goed is gegaan? Geen ongelukje niets)? Tja, misschien wel. Maar ik ben wie ik ben. En ik laat mijn dochter ook zijn wie zij is. Ik geloof in de gedachte dat ze de dingen vanzelf oppakt, uitprobeert en gewoon … ja … doet. Wanneer zíj eraan toe is.

Hoe is dat voor jou? Ben jij een ‘ik-lap-de-regels-aan-mijn-laars’-moeder of volg jij alle (gevraagde èn ongevraagde) adviezen op?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen in je inbox? Schrijf je in!

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Ik heb geen zelf nog geen kinderen, maar ik zal zeker niet alles doen wat die dokter zegt. Eerder het advies van moeders opvolgen want ik ben toch ook echt wel groot geworden. En inderdaad, naar je kind kijken. Al zal ik het wel fijn vinden voor de leerkrachten dat mijn kind wel zindelijk zou zijn als zij/hij naar de basisschool (weet zelf hoe ‘lastig’ het is als je telkens luiers moet staan verschonen.)

    • Hi Daniëlle, dank voor je reactie! Je hebt gelijk hoor over dat het zeker handig is als een kind / mijn kind zindelijk is als ze naar de basisschool gaat. Ik ben inmiddels van leven en laten leven, maar sommige dingen zijn wel heel handig. Het ging meer om de toon waarop het werd gezegd (bestraffend en streng…naar mij toe) waar ik wat kriebel van kreeg.

      • Ah zo! Het was natuurlijk een beetje raar te lezen door het internet om de toon te snappen, maar ik snap je 😉

  • Linda_r

    Helemaal mee eens Rory! Ik hoor ook van vriendinnen die al moeder zijn dat anderen zich toch regelmatig met hun kinderen bemoeien. Of met de opvoeding. Dit ‘hoort’ zo, dit ‘moet’ zus. Maar wie bepaalt dat? Wat voor het ene kind goed werkt, hoeft voor het andere kind helemaal niet zo uit te pakken. Ik heb ook een tijdje bij een familie opgepast waarbij de ouders veel aan het werk waren. Het jongste kind had autisme, ging naar logopedist en had af en toe extra begeleiding op school. Ouders volgden constant maar het advies van artsen op dat er van alles ‘mis’ zou zijn. Maar ik denk eerlijk gezegd dat er gewoon een groot gebrek aan aandacht was. Hé, nu bemoei ik mij ook met mijn voormalig oppaskindje! Dat is natuurlijk niet de bedoeling… 😉 Grappig om te merken hoe snel je dat eigenlijk doet. Hoe dan ook, opvoeden is iets anders voor iedereen en niet ieder kind is hetzelfde. Zolang de kinderen en ouders maar gelukkig zijn. Toch? 🙂

    • Klopt Linda, het is best lastig om niet (te snel) te oordelen. Heb ik zeker ook last van. Ieder kind is anders inderdaad. Als ik naar instanties als het consultatiebureau kijk. Het blijven hanteren van algemene ‘curves’ en cijfers vind ik zo niet interessant. Kijk, als ze signaleren dat er iets niet goed gaat. Dat vind ik wat anders. Maar soms komt het op mij over als ‘bangmakerij’. In ieder geval. Zo ervaar ik dat. Zegt ook wel iets over mijzelf trouwens, hahaha. En de meningen van andere moeders, oma’s, vriendinnen, kennissen. Poeh. Best lastig om je daar voor af te schermen hoor.
      Stiekem zou ik ook wel willen verkondigen dat Mila in twee dagen tijd uit zichzelf – gewoon omdat ze het leuk vond – heeft leren fietsen zonder zijwieltjes. Maar dan voel ik toch wat aarzeling om dat te melden. Gewoon om de reacties die je zou kunnen krijgen…Gek eigenlijk.

  • Begrijpelijk en zeker blijven doen zoals je het doet. Ik krijg vaak te horen waarom ik de tweeling nog borstvoeding geef (is dat überhaupt een vraag?). Ik doe toch wel wat ik zelf denk dat goed is 😉

    • Oei, ook zo’n irritante bemoeienis van mensen. Überhaupt over borstvoeding. Als je het mag geloven leven er in de wereld allemaal experts die vinden dat je het juist wél, of juist niet moet doen. Dan heb je inderdaad de kwestie tot wanneer. Dan heb ik het nog helemaal niet over wáár je dat volgens de experts tegenwoordig wel of niet mag doen. Kortom: leven en laten leven. Moeders voelen zelf uitermate goed aan wat ze wel of niet kunnen of willen doen. Dank voor je reactie Sonja!