Hoe ik heet? Mijn naam is 'idioot'

Hoe ik heet? Mijn naam is ‘idioot’

In Persoonlijk by Roryblokzijl6 Comments

Mijn naam is ‘idioot’. Mijn moederhart brak toen ik dit las. Een klein meisje. Ergens in Amerika. Werd door haar moeder en stiefvader mishandeld. Zowel fysiek als emotioneel. Ik weet niet wat ik erger vind. Dat ouders – op wie een klein kind zou moeten kunnen bouwen. Ouders, die hun kind het gevoel van veiligheid moeten geven – hun kind fysiek mishandelen of emotioneel mishandelen.

Een kind als vuil behandelen

Het enige juiste antwoord naar mijn mening? Het is allebei even erg. Hoe is het mogelijk dat in een wereld waarin al zoveel haat, nijd en moeilijke situaties zijn. Een wereld waarin in ieder geval een kind ook daadwerkelijk een kind zou moeten èn mogen zijn. Dit kan gebeuren. Dat er ouders zijn die hun kind zo behandelen. Als vuil.

Jouw naam is ‘idioot’

Ik hoor een heel hard en duidelijk oordeel hier? Yes indeed! Een kind slaan (en dan heb ik het niet over een opvoedkundige tik. Die ik persoonlijk ook niet vind kunnen. Maar dat is mijn mening en een ander onderwerp). Een kind mishandelen. Is een absolute no-go. Maar je kind dan ook nog zo kleineren? Het meisje niet bij naam noemen. Haar als bijnaam ‘idioot’ geven. Zodat ze haar eigen naam vergeten is?

Mijn keel schiet dicht

Mijn keel zit opnieuw dicht nu ik dit zo schrijf. Want ik denk na over de toekomst van dit kleine, vierjarige meisje. Vier jaar is een fase waarin je al heel veel meekrijgt. Waarin de basis voor later zeker al is gelegd. Als je denkt in termen van ‘hechting’, ‘houden van’, ‘zelfbewustzijn’, ‘zelfverzekerdheid’. Wat moeten deze afgelopen vier jaar dan wel niet hebben betekend voor dit meisje?

Kinderen zijn flexibel?

Soms lees je weleens dat kleine kinderen heel flexibel zijn. Breken ze een been en moeten ze zes weken in het ziekenhuisbed liggen? Ze accepteren het. En gaan door. Verhuizen. Een van de ouders die op zakenreis moet voor een langere tijd? Ze kunnen het ‘handelen’. Maar dit? Ik kan mij onmogelijk voorstellen hoe het leven voor dit kind moet zijn geweest.

Ik vind het idioot schokkend!

Ik vind het schokkend. Ik vind het erg. Ze zeggen weleens dat mannen denken in oplossingen. En vrouwen willen gewoon graag hun verhaal kunnen doen. Bij deze. Ik zou heel graag een oplossing willen verzinnen voor dit soort enorme problemen. Maar dat gaat niet een-twee-drie. Wat ik wèl kan doen. Als moeder. Als blogger. Als vrouw. Als mens. Is dit soort dingen aan de kaak stellen. Waardoor we ons weer even realiseren dat we er alles aan moeten doen, om kinderen een mooi leven en een mooie toekomst te bieden.

Vermoedelijk komt dit soort situaties veel vaker voor dan wij denken. Wat kunnen wij wereldwijd hier nu aan doen?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

  • Wendy (B)

    Zulke mensen zijn het niet waard om ouders te zijn!

    • Precies wat ik dacht. En denk. Toch merk ik dat ik altijd blijf zoeken naar een vleugje menselijkheid. Dat er toch een oorzaak achter dit soort gedrag moet zitten. Maar dan ben ik excuses voor ze aan het zoeken. En er zijn geen excuses hiervoor. Voor dit gedrag. Voor de pijn die ze – zowel fysiek als psychisch – dit kleine kleutertje hebben bezorgd. Vind ik.

  • Anneke

    Ik heb het ook ergens gelezen. Walging. En verschrikkelijk triest voelde ik me.
    Inderdaad, kinderen zijn flexibel, maar ook zij hebben grenzen. En het is aan de ouder om ervoor te zorgen dat die grenzen nooit bereikt worden.
    Dat zo’n wezens kinderen op de wereld zetten alsof het allemaal maar niks is terwijl er ergens anders iemand is die zijn leven zou geven om dat geluk maar voor even te mogen voelen, is verschrikkelijk.

    • Hi Anneke. Zo waar wat je zegt. Wij als ouders moeten er inderdaad voor zorgen dat de grenzen van een kind nooit bereikt worden. Een kind moet – naar mijn mening – echt een kind mógen zijn. Die periode is maar zo kort, voordat ze ondergedompeld worden in allerlei vaststaande paden en ze leren te accommoderen.
      En het laatste wat je zegt zorgt voor tranen in mijn ogen. Helemaal waar. Het lijkt zo oneerlijk verdeeld soms.

  • Ilse

    Er is zoveel dat we niet weten…
    Ik ben 3 jaar zorgleerkracht geweest, ik stond versteld van de problematieken – triest! Echt triest!

    • Wat erg Ilse. Jij hebt waarschijnlijk nog veel meer schrijnende situaties gezien. Dit is iets wat door de media breed wordt uitgemeten en dan pas krijgt ‘de grote massa’ het door. Maar het gebeurt natuurlijk veel vaker, zonder dat wij het weten. Verschrikkelijk. Triest. Afschuwelijk. Waarom moeten kleine kinderen dit meemaken…