En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

In Lifestyle, Opvoeding, Persoonlijk by Roryblokzijl20 Comments

Huilend onderaan de skipiste? Tja, dat is nogal een titel hè? Vind ik zelf eigenlijk ook. Want ik zag ‘m niet aankomen. Nou ja, ik voelde natuurlijk wel het een en ander. Want ik merkte zelf al dat ik het best spannend vond. Dat ik misschien wel een heel ietsiepietsie tegen de eerste skiles van ‘mini me‘ opzag. Raar. Toch? Want het is toch alleen maar hartstikke leuk?

Wat een te gekke uitnodiging!

Absoluut! En toen ik de uitnodiging kreeg om naar het geweldige Playmobil-event in Snowworld in Zoetermeer te gaan was ik dan ook oprecht super duper enthousiast. Waar Mila toen nog zoiets had van: “Skiles? Op een echte skipiste? Vind ik dat wel leuk?” Wuifde ik alle bezwaren weg. Had ik het bij wijze van spreken al direct bevestigd dat we kwamen. En dat Mila graag les wilde hebben. Totdat ik weer even terug moest denken aan mijn eerste ski-ervaring. Maar hé, toen was ik al ver in de twintig. Dat is heel anders dan wanneer je jong begint.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste
Way back in my twenties (zie je trouwens hoe ‘comfortabel’ ik mij voel? Not)

Mijn eerste afdaling van de skipiste

Hoe het mij was gelukt weet ik niet meer. Maar H. was onder de indruk van hoe ik het voor elkaar kreeg om bij een afdaling in de armen van de enige Surinaamse man binnen een straal van drie kilometer terecht te komen. Even een kleine uitleg. Ik viel in een grijs verleden – voordat ik H. op mijn twintigste leerde kennen – op donkere mannen. Die waren gek genoeg niet te vinden in het Franse wintersportgebied waar wij waren. Nou ja, eentje wel dus. Iets met jezelf leren skiën en geen idee hebben hoe je moest remmen.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste
Het is gewoon niet mijn ding

De andere ervaring – in dezelfde vakantie zelfs volgens mij – was een ‘nasty‘ val, waardoor ik enkele maanden later bij de orthopeed terecht kwam en wat uiteindelijk zelfs uitmondde in een knie-operatie. Tel daarbij een vorm van hoogtevrees op. En je leest. Skiën is niet echt mijn ding. Vanzelfsprekend wilde ik dat niet overbrengen op mijn dochtertje. Zeker niet omdat ik wil dat ze ergens ‘vers’ aan begint. Mijn oud zeer hoeft zij niet met zich mee te dragen. En hoe gaaf is het dat je dit op jonge leeftijd gewoon al kunt leren?

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

 Onderaan de skipiste

Maar goed. Huilend aan de voet van de skipiste dus. Jullie zijn nieuwsgierig. Ik begrijp het. Blijkbaar zat de spanning mij toch hoog. Collega-bloggers Charlotte en Fleur merkten al wat aan mijn redelijk gestresste manier van doen. Zaten de sneeuwschoenen wel goed vast? Waar moest ik het skipak halen? Hoe maak je de helm goed vast? Ik krijg het clipje niet meer los! En meer van dat soort geneuzel.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste
Collega’s en blogvriendinnetjes Charlotte (midden) en Fleur (rechts)

Mam, ik negeer je even, goed?

Dochtertje merkte van dit alles niets (of negeerde het gewoon. Heel goed kind!) en liet zich gewillig in een klasje schuiven. Mama mocht niet mee? Ok. Dan niet. Afijn. Het groepje kreeg van een aantal ontzettend lieve en spontane dames (en heren volgens mij) fijne uitleg. Met veel plezier en gelach werd het een en ander voor gedaan en ineens … gingen ze met het liftje naar boven. Ik zal je vertellen. Mijn keel sloeg dicht. Ineens zag ik wazig.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

Tranen op de skipiste

Waar was ik mee bezig? Wat dacht ik nu precies dat er kon gebeuren? Geen idee. Maar spontaan biggelden de tranen over mijn wangen. Iets met durven loslaten en vertrouwen hebben in je kind. Of zou het zijn dat ze ‘de eerste en enige is’? Of ‘de eerste en laatste?’. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat dit erg confronterend was. Ontzettend lief van jullie, Charlotte en Fleur dat jullie mij hebben getroost en mij gewoon even hebben laten gaan.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

Skiën is het leukste wat ik ooit heb gedaan

Want natuurlijk ging het allemaal hartstikke goed. Bij rondje twee wilde ik even zeggen dat ik een kop koffie ging drinken. “Ja mam, tot straks”. En weg was ze. Van de skipiste met het liftje naar boven. Toen de les afgelopen was kwam ze stralend aangelopen met haar nieuwe vriendje en zei ze letterlijk: “Skiën is het leukste wat ik ooit heb gedaan mama!” en “Ik kon het hartstikke goed”. De skilerares zei ook nog dat ze kon merken dat Mila het heel erg leuk vond. Ik geloof dat mijn hart bijna uit mijn borst bonste van trots.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

Eerste kennismaking met de skipiste

Een geweldige middag! Ik kan niet anders zeggen. Het thema had Playmobil niet beter kunnen kiezen. Een eerste kennismaking met sneeuw. Met skiën. Met de wintervakantie. De wintersportvakantie. H. zal staan te trappelen om met ons drietjes richting de sneeuw te gaan de komende maanden. Eerst maar eens ‘droog’ oefenen met het fantastische cadeau wat we hebben ontvangen van Playmobil: “Creëer je eigen winterse wereld vol skiërs, snowboarders, sneeuwballen en sneeuwpret“.

En dan sta je ineens huilend onderaan de skipiste

De wintersportbeleving met Playmobil

Ik zal je vertellen, dat gaat zeker lukken! Want los van de skiles was ze niet weg te slaan van de speeltafels waar al het nieuwe Playmobil-speelgoed was uitgestald. Sportieve Playmobil-poppetjes met verschillende soorten ski’s. Mutsen op. Wanten aan. Heerlijke gerechtjes op de piste na een actieve ski-dag. Een chalet. Alles perfect nagebootst. Voor de ultieme wintersportbeleving. Wat een sfeer weten ze neer te zetten. Winters, gezellig, plezier voor èn met de hele familie. Dat is wat dit thema voor mij uitstraalt. Ideaal voor de komende wintermaanden dus.

Speelt jouw kind veel met Playmobil? En wat vind jij van dit nieuwe thema?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

Ik ben uitgenodigd voor dit event. De doos Playmobil hebben we gekregen.

 

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Lodi Kolhoop-Boonstra

    Gaaf hoe leuk ze het toch vonden he. Ik zelf heb nog nooit op de latten gestaan ( ik weet; het klinkt heel raar van een bergfreak en klimmer, maar nee nog nooit geskied) en ik vond het ook maar spannend. De jongens daarin tegen deden het geweldig en je snapt het al, ze willen nu op skivakantie 🙂 *help*

    • Gelukkig zijn er ook heel veel fijne chalets of huisjes waar je lekker voor de open haard een boek kunt lezen. Of een beetje rondhangen in het dorpje. Lekker knisperend verse broodjes kopen bij de bakker. En ’s avonds lekker met zijn allen een schnitzel eten, hahaha. Ik maak er wel wat van hoor. Zo heb ik het een paar jaar geleden gedaan toen we met Oma en Opa naar Winterberg gingen. Zij gingen skiën en ik heb mij met Mila ook uitstekend vermaakt (ze was toen pas 3 jaar dus skiën was nog geen optie).

  • Susan Zielhuis

    Klinkt heel leuk! Playmobil is gewoon te leuk speelgoed. Ga ik zelf ook aanschaffen straks voor de kleine. En ik ken dat gevoel van dat je helemaal verstart op de piste: had ik dus ook! En toen moest ik nog een heel stuk naar beneden, haha. Adrenaline…wel heel mooi, skiën!

  • Babs Ijkelenstam

    Wat een bijzondere dag! Wij hadden nooit Playmobil in huis, een vriendje van Tom had zo een beetje alles! Super leuk speelgoed! Dat loslaten herken ik… Ik ging jankend naar huis toen Tom op zijn eerste schoolreisje ging. En een andere moeder kreeg ook tranen in haar ogen toen haar zoontje in de bus zat. Loslaten is wennen. Een juf maakte wel een stomme opmerking. Ze zei: “Dat komt omdat hij enig kind is”. Onzin natuurlijk, het eerste kind is vaak genoeg enig kind totdat er een broertje of zusje erbij komt. Ik heb nooit op ski’s gestaan, vind het zo eng. En ook hoogtevrees, plus het idee dat ik het dan de hele dag koud zal hebben en maar niet warm word 😉

    • Wat een rare opmerking van de juf! Ik was – eerlijk gezegd – heel blij dat Mila’s eerste schoolreisje niet door kon gaan omdat we toen toevallig met vakantie waren (dat kon nog toen ze 4 jaar was). Want ik vond haar inderdaad veel te jong. Vorig jaar ben ik meegeweest tijdens – het voor haar -eerste schoolreisje. Los van het feit dat ik dikke hoofdpijn had schrok ik best wel van de grootte van de groepjes kinderen (van 4/5/6 jaar) en was ik heel blij dat we besloten hadden om met twee moeders de (twee) groepjes in de gaten te houden. Zeker in een groot park.

  • momfever

    Ik vind het lief dat je collega bloggers je zo troosten. Dat soort dingen vind ik altijd weer mooi om te horen en ook het bewijs dat virtuele contacten ook in het echte leven heel waardevol kunnen zijn.
    Nicole Orriëns

    • Dat vind ik zeker Nicole. Ik word er ook heel blij van. Een teken dat mensen echt iets voor elkaar willen en kunnen betekenen.

  • daisykroon

    Haha ik vind het wel herkenbaar, zo’n traantje. Bij sommige dingen heb ik het helemaal niet, waarvan ik van te voren dan dacht ooooh dat wordt vast heel emotioneel… En soms komt het gewoon ineens. Ontzettend fijn dat je dochter het zo leuk heeft gehad! En erg lief van je medebloggers dat ze er voor je waren 🙂

    • Ja, echt heel fijn. De tranen zaten hoog, maar het is zó fijn dat het er ook echt mocht zijn.

  • MC Kleuver

    Een mooi geschreven blog. De kinderen lekker laten gaan. Zij vermaken zich meestal prima. Lekker een kopje koffie doen.

  • Stephanie

    Wat een geweldig event, alles past perfect bij het thema! Kan me voorstellen dat je even een traantje moest wegpinken hoor, ze worden ook zo snel groot. Lijkt me best spannend allemaal.

  • Volgmama

    Aangrijpend geschreven Rory, wat enorm spannend zo’n dag. Ik vind skiën ook doodeng maar zou het graag willen leren. Angsten overwinnen hihi.

    • Dankjewel Nathalie! Ja, een dag gevuld met spanning, maar ook veel blijdschap. Proberen is nooit verkeerd denk ik. Je merkt snel genoeg of het je ligt (of niet). En indoor is wel heel fijn om voor de eerste keer te doen.

  • Hanneke de Haas

    Wat goed geschreven! Wat een spanning voor je. Als het niet jouw ding is, lekker niet doen dan. Blijven nog genoeg andere dingen over 🙂

    • Precies. Dus dat. Op een gegeven moment – tijdens mijn eerste ski-vakanties – bedacht ik mij ook: “Waar ben ik eigenlijk mee bezig. Dat ik iets doe wat mij zó tegenstaat”. En toen ben ik er gewoon mee gestopt.

  • DhiniNL | Dhinivh

    Wat te gek event. Leuk dat je daar bent geweest

    http://dhini.nl

  • Fleur

    Graag gedaan hoor, lieve Rory. We hebben als moeder allemaal van die momentjes dat je opeens ziet dat je kleine meisje niet zo klein meer is en dingen best kan zonder jou, ook al vind je het zelf doodeng.

    • Knuffel! Ik was en ben erg blij met jullie aandacht en support. Daar leer ik ook weer van.

  • Bouchra Van Hierden-El Khannou

    Dit hebben ze heel goed aangepakt. Wintersport is echt niet mijn ding. Maar de playmobil is echt geweldig. Het ziet er prachtig uit!