Speel ik wel genoeg met mijn kind?

Speel ik wel genoeg met mijn kind?

In Opvoeding, Ouders, Persoonlijk by Roryblokzijl14 Comments

Ineens overviel het mij: “Speel ik wel genoeg met mijn kind?”. Al pratend met vriendin over het superleuke (en toch ook tikje spannende) voorleesmoment wat ik ga doen bij boekhandel Stumpel. Verdriet. Tranen. Een brok in mijn keel. Zittend in een cafeetje. En plein public.

Ik speel, jij speelt, wij spelen (of toch niet?)

Want terwijl we aan het praten waren over wat ik voor zou lezen, los van ons eerste boekje Mila’s onderwaterwereld. Hoe ik interactie zou gaan zoeken met de kindjes. Hoe ik met ze zou gaan spelen. Moest ik denken aan de afgelopen (mei)vakantieweek. Aan hoe ik zó niet het werk kon loskoppelen van de ontspanning die in een vakantie met je kind zo essentieel is. De irritaties die ik voelde als ik niet even tussendoor een paar werkmails kon beantwoorden. De telefonische gesprekken (nota bene met onder andere het koningshuis) die steeds werden onderbroken. Door mijn lieve kleuter, die gewoon een beetje aandacht zocht. Aandacht van haar moeder.

 Ik vind spelen niet zo leuk

En moet ik opbiechten dat ik het spelen met dochterlief – met name in deze vakantie – tot nu toe eigenlijk ontwijk. Vermijd. Want ik heb nog zoveel te doen. Spelen kost mij teveel tijd. En eigenlijk vind ik het spelen niet altijd even leuk. Saai soms. Samen een Legohuis bouwen? Nu even niet. Een tent maken van kussens en kleden? Laat mij nou even. Toegegeven, ik heb er gewoon niet altijd zin in.

Schuldgevoel, een zinloze emotie

Op dat moment kwam natuurlijk meteen het zinloze schuldgevoel op. En de niet-helpende gedachtes dat ik het de afgelopen vier jaar niet goed heb gedaan. Onzin natuurlijk. Relativerend en analyserend kom je vanzelf tot alle (speel)dingen die je juist wél hebt gedaan. Achter elkaar aan rennen van de gang via de huiskamer tot en met de keuken. Springen, zingen, klappen. Verkleden. Speeltuintjes (en die vind ik echt serieus niet altijd leuk). Knutselen. Tekenen. Verven. Kleien. Speelzand. Keukentje spelen. Ja, je hebt niet voor niets een blij en tevreden meisje.

Draaikolk

Maar in deze meivakantie kwam het blijkbaar tot frictie. En raakte ik steeds meer met mijzelf in de knoop. Niet alleen was er geen werktijd, maar ook aan één wekelijks Rory-uurtje kwam ik niet toe. Euh…zeur niet zo Rory?

Van frictie tot oplossing

Can be. Maar hoeveel fijner is het om de oplossing te vinden ná een frictiemoment? Analyserend met vriendin kwam ik erachter dat ik nu echt moet accepteren dat hard doorwerken? Op dit moment gewoon even niet lukt. Dat accepteren zorgt al voor enorme verlichting en opluchting. Alles wat wél lukt? Dat is mooi meegenomen.

Barbie, Cindy en Fleur

En over het spelen? Diep in mijzelf kijkend (en pratende over vroeger. Vriendin en ik kennen elkaar sinds de kleuterschool) kom ik erachter dat ik mijn Barbies (en Cindy’s en Fleur’s) mis. Helaas zijn ze allemaal weg. Maar hoe leuk zou het zijn als dochter en ik volgende week naar de speelgoedwinkel gaan. Allebei de Barbie uitzoeken waarbij we direct een “Ja!” voelen en onze eigen speelwereld gaan creëren? ’s Ochtends in bed bijvoorbeeld. Of meenemen naar de stad. Allerlei situaties bedenken (de Barbies gaan uit logeren. Hoe heet die van jou? Zullen we met gekke stemmetjes gaan praten?) Ik zal je vertellen. Ik heb er nu al zin in!

Waar speel jij het liefste mee? En speel jij ook samen met je kind?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

  • Linda_r

    Wat knap dat je dit zo durft op te schrijven Rory! Niet meer dan menselijk dat je niet altijd zin hebt om te spelen, maar ik kan me ook jouw schuldgevoel weer goed voorstellen. Alsof je dat niet zou mogen voelen, of alsof je nooit ‘geen zin’ mag hebben. Sterk stuk!
    (Oh en: ik ben natuurlijk heel benieuwd wat voor telefoontje dat was met het Koningshuis?!)

    • Ha dankjewel! Het zijn dingen waar ik echt mee zit en die dus van diep van binnen komen. Gelukkig durf ik mij inmiddels kwetsbaar op te stellen. Dat was vroeger wel anders…
      Oja, dat telefoontje met het koningshuis 😉 Ik was druk doende om kinderyoga in het algemeen (en ons kinderyogabordspel in het bijzonder) te promoten. Onze Paul wil graag een demo / workshop gaan geven in de klas van / op de school van de Prinsesjes. Maar eigenlijk ging het telefoontje nog meer om de superduper leuke tekening die vriendin Muck had gemaakt van de Koninklijke familie.

  • Merel van Berkel

    Openhartig!
    Je bent echt niet de enige, hoor! Soms kijk ik ook wanhopig naar een to do list die telkens langer wordt, terwijl peuter aan mijn broekspijp hangt. Relativeren en praten met een andere volwassene kan inderdaad de helft schelen. En misschien kan je voor jezelf ook een speciaal werkmoment instellen (of een paar) waarop je belangrijke telefoontjes afhandelt en mails beantwoordt. Je bent nu eenmaal niet altijd bereikbaar. Dan kan je de rest van je tijd besteden aan spelen met je kind.

    Het eind van je blog is zo lief! Lekker spelen met de Barbies 🙂 Kijk er zelf ook naar uit, nu maar hopen dat ze het leuk gaan vinden hier thuis haha!

    • Dank Merel! Die ‘to do-list’ hè, brrrr. Ik heb inmiddels schriftjes vol. Daar word je ook niet vrolijk van. Ik moet zeggen dat het gesprek met vriendin mij echt ontzettend heeft geholpen. Ik laat (deze week en hopelijk sowieso) veel meer los. Erken dat er nu eenmaal weinig tot geen tijd heeft en dat helpt al een heleboel qua frustratie. Ik zit nu veel meer in het plezier.
      Ja, zo leuk hè de Barbies. We hebben ze gekocht! Ieder een. En zelfs vandaag meegenomen in de trein naar Amsterdam. Ik heb wel wat ‘blikken’ gezien van (volwassen) mensen toen we samen met gekke stemmetjes aan het praten waren. Maar dat geeft mij stiekem nog meer plezier 🙂

  • Wendy (B)

    Van alles en nog wat: Playmobil, Lego, Barbie, Matchbox, knutselen, prutsen,…

    • Jaaaaaaa, Matchbox weet ik even niet meer wat dat ook alweer is (autootjes?). Maar hier is Playmobil ook erg in trek. Ze heeft van Oma en Opa voor haar derde verjaardag een uitklapbaar huis gekregen. Dat vind ik dan wel weer leuk. Ook om mee te spelen bedoel ik.

      • Wendy (B)

        Inderdaad: autootjes 🙂
        Soms zou ik terug wel kind willen zijn!

  • Nina Manuhutu

    James is nog een beetje klein, maar we spelen nu met alles wat beweegt en geluid maakt. Tijdens zijn slaapjes doe ik mijn dingen, benieuwd hoe dat gaat als hij groter is! Ik snap best dat je soms graag iets wil afmaken, hoor. Heb ook moeten accepteren dat het soms niet lukt.

    • James is een schatje! En wat leuk dat je gezellig met hem speelt. Ja, de fase van de slaapjes weet ik ook nog. Eigenlijk kon ik – terugkijkend – toen best veel doen. Al vond ik toen van niet. Ik zat denk ik zelf toen ook anders in elkaar.
      Mila is – sinds ze naar de basisschool gaat – af van haar middagslaapjes. Dat ging gewoon niet meer. Ik moet zeggen dat ik merk dat je jezelf vanzelf aanpast aan elke fase. Maar toegegeven, in een vakantie moet ik gewoon erkennen dat ik (veel) minder aan mijn werk kan doen.

  • Karine Maes

    Tuurlijk hoef je niet altijd te spelen met je kind. Ik deed het niet graag. Mijn kinderen zijn nu 19 en 21 en ze nemen mij dat niet kwalijk. Het is zelfs nog nooit ter sprake gekomen. Wat je wel moet doen en dat is de dag van vandaag geen probleem. Veel foto’s nemen en bewegende beelden maken van je kind. Dat missen wij enorm. We kunnen enkel uit onze herinneringen putten en kijken in de paar fotoalbums die we hebben. Leuke anekdotes worden keer op keer verteld. Best dat je ze noteert want ze vergeten, dat doen we allemaal wel al eens.

    • Dank voor je reactie Karine. En weer een hele goede tip die mij deed nadenken. Bewegend beeld. Nog vóór Mila was geboren hebben we een videocamera gekocht. In de prille begintijd heel vaak gebruikt (je weet wel, een video van ongeveer 15 minuten van een baby van een paar weken oud) en de laatste paar jaar eigenlijk amper. Goede reminder. Dankjewel! En van de anekdotes, dat doe ik gelukkig al 😉

  • oh ik heb ook niet zoveel zin om samen te spelen en ik ben van mening dat dat ook niet hoeft 🙂 ze vermaken zich zo ook wel, waar ik wel op let is dat ik voldoende echt “kijk” naar mijn kinderen en niet bezig ben met mijn telefoon of zo stiekem tussendoor … ah het is een leerschool hé

    • Dat is ook een hele mooie Sofie. Echt kijken naar je kind(eren). Soms heb ik ook de neiging om tegelijkertijd even op mijn telefoon / iPad te kijken. Zó niet de bedoeling. Maar ook met je laatste opmerking heb je gelijk. Het leven, moederschap, opvoeding…het is allemaal een leerschool.

  • Pingback: Leestips: mei 2016 - Mamaliefde()