Opruimen? De verlamming slaat toe

Opruimen? De verlamming slaat toe

In Persoonlijk by Roryblokzijl12 Comments

Verlamming slaat toe? Ik vraag mij weleens af. Waar ligt het nu precies aan? Wanneer is de onrust begonnen? De paniek. Wanneer ‘opruimen’ aan de orde komt. Het is ineens alsof ineens de verlamming toeslaat. Serieus. Ik ben druk bezig, maar voel dat ik zin heb om op te ruimen. Even niet nadenken maar gewoon lekker werken met je handen. Ik ren bijna naar boven. Naar zolder. Stroop mijn mouwen op. Kijk om mij heen. En…

Verlamming

Ik verlam. Observeer. Kijk. En zie wat er allemaal ligt. Op stapels. In zakken. Dozen. Vuilniszakken. Volgepropt in een boekenkast. Wat ik dan voel? Wanhoop. Geen overzicht. Ik voel mij ellendig. Want ik weet niet meer waar ik moet beginnen. Moedeloosheid. Ik vind mijzelf binnen een paar minuten weer terug achter de keukentafel. Bij de laptop.

Analyseer jezelf

Zelfanalyse. Nog niet zo makkelijk. Vroeger, toen ik nog in de twintig was. Net samenwoonde. En nagenoeg al mijn bezittingen in een (vooruit, twee of drie) dozen pasten. Kon ik toen eigenlijk goed opruimen? Of had ik destijds eigenlijk ook al geen goed systeem? Heb ik eigenlijk wel een goed voorbeeld aan mijn ouders gehad? Hoe waren zij eigenlijk in opruimen?

Opruim-skills, anyone?

Maar het gaat nu niet om mijn ouders. Het gaat om mijzelf. En mijn gemis aan opruim-skills. Aan motivatie. Want bij het zien van de bergen die inmiddels op zolder staan, zakt de moed mij echt in de schoenen. Verlamming. Ik schreef al eerder een artikel over hoarding. Maak je geen zorgen. Dat zit niet in mij. Dat is niet echt het probleem. Wel het startpunt van opruimen en het doorzetten.

Hoarding-issues Rory?

Want wat ik wel herken van hoarding is het moeilijk afstand doen van (emotionele) spullen. Nu heb ik volgens mij al een paar keer laten vallen dat ik helemaal weg ben van opruimgoeroe Marie Kondo. Ik heb haar beide boeken en voor het slapen gaan lees ik braaf een aantal pagina’s. Allebei de boeken ben ik overigens steeds opnieuw aan het lezen. Ik heb er ongelofelijk veel aan. De tips. De tricks. De kledingkasten van mijzelf en mijn little one zijn volgens haar opvouwmethode echt revolutionair veranderd. Wat een ruimte. Wat een inzicht in wat je allemaal hebt!

Iets met ‘spark joy

Maar dat opruimen hè. Die verlamming die daar ineens is. Dat kiezen voor wat je graag om je heen hebt (‘spark joy’). Dat is zo makkelijk nog niet. Want waar KonMari zegt dat je moet beginnen bij je (eigen) kleding. Want “dat zijn geen emotionele zaken“. Moet ik bekennen dat dit juist voor mij een heel lastige categorie is. Ik hecht wèl emotioneel aan kleding. Ik weet nog bijna precies wanneer ik wat heb gedragen. In de kraamweek. Bij een bruiloft. Op een bijzonder moment.

Prioriteiten stellen?

Het is iets van de laatste paar jaren. Of was het eigenlijk al die tijd al zo? Ik vind het lastig om prioriteiten te stellen. Ook vind ik het moeilijk om te bepalen wat ik moet bewaren en wat niet. Waar berg ik alles op? Waarom bewaar ik zoveel? Ik kan mij bijna niet voorstellen dat ik directiesecretaresse ben geweest (en een hele goede zelfs! Daar. Het mag gezegd worden) en thuis zó hilarisch slecht ben in opruimen en bijhouden.

Waar héb je het over?

Ik heb het niet alleen over papierwerk. Maar ook over de verzameling lege dozen (want ik zou maar iets verkopen op Marktplaats). Kleding (zonde om weg te doen). Kleding van Mila (daar begin ik nog helemaal maar niet aan). Babyspeelgoed (oh, toen ze 1 was speelde ze er zo leuk mee. Van dat liedje van die muziekmobiel krijg ik altijd tranen in mijn ogen). Nu ik het zo opschrijf klinkt het belachelijk. Maar ik zit ermee.

Opruimen. Hoe ‘goed’ ben jij daarin? En doe jij makkelijk afstand van dingen?

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

 

Update na een uurtje zolder (ik ben toch weer begonnen): Een stuk of 50 lege dozen weggegooid. Twee vuilniszakken vol voor het nichtje en de zus van mijn vriendin. Een zak voor Indonesië. En mijn twijfelstapel is enorm uitgedund. Was dat nu zo moeilijk Rory? Oja, ik las trouwens een heel fijn artikel van Maris over dit onderwerp. Veel goede tips!

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

RoryblokzijlOpruimen? De verlamming slaat toe
  • Maris Maria Renne

    Ik moest zo lachen om je foto! Erg herkenbaar haha
    Lief dat je naar mij linkt 🙂
    Het is hier een stuk leger in mijn hoofd en huis nu dat er zooooooveel spullen weg zijn, maar ik ben er nog steeds niet. Ik zit nu in fase 3 zeg maar 😉 (Wordt vervolgd). Want nu kijk ik opeens heel anders naar de spullen die ik nog wél heb en vraag ik me bij alles af: heb ik dit nu écht nodig? Kan dit ook weg?

    • Ik ga nog zeer uitgebreid reageren op jouw artikel hoor! Baalde dat het halve A4-tje ineens foetsie was 🙁 Wat je zegt over het anders kijken naar de spullen die je nog wèl hebt? Klinkt heel herkenbaar (uit de Marie Kondo-boeken en ik lees het ook uit de ervaringen van mensen die ook rigoreus aan het opruimen zijn). Wat heerlijk lijkt het mij! Ik zet baby-stapjes…maar ik ben in ieder geval weer bezig 😉

  • Marguerita Suddaby

    Goed bezig Rory! En geweldig die foto erbij 🙂 ik vind het ook moeilijk om op te ruimen, pas wel het een en ander weggegeven aan goede doelen dan is het makkelijker om iets weg te doen…

    • Hahaha, dank je! Ik vertelde Maris al, dat ik de foto wel een klein beetje verschrikkelijk vond. Maar hé. Real life pictures hè 😉 Goede doelen werkt inderdaad heel fijn. Net zoals nu het nichtje van vriendin en natuurlijk familie in Indonesië. Maar ik heb zóveel (te lang laten oplopen). Dan begin je met opruimen. Is je tijd ineens ‘op’ en weet je niet waar je het neer kan leggen dus zet je alles maar weer op elkaar. En als ik er dan naar kijk…

  • Wendy (B)

    Soms krijg ik de opruimkriebels en dan ga ik aan het werk.
    Ik kan niet altijd even goed afstand doen van spullen.
    Het hangt er gewoon van af hoe mijn muts staat 🙂

    • En van welke spullen kan jij moeilijk afstand doen? Dingen van vroeger of juist bijvoorbeeld boeken?
      Herkenbaar van wat je zegt. Vandaag moet ik ook echt even niet gaan opruimen. Geen goed moment ervoor…

      • Wendy (B)

        Ik denk eerder waar er emotionele waarde aan vast hangt.
        Ofwel pas in juni.

  • Ik heb iemand geholpen hele huis leeg te ruimen in 4 dagen alles uitgezocht schoongemaakt en nieuwe plekken gegeven 🙂 ik woon op 30m2 dus je hebt snel te veel spullen maar doe elke 2 weken een deel wat ik uitzoek.. Zo zorg ik dat er nooit te veel komt (behalve boeken heb er zo 600 netjes in kasten)

    • Wow. In 4 dagen tijd?!? En wat ontzettend goed dat je zelf iedere twee weken aan de slag gaat! Hier hebben we nu 4 weekenden minimaal een uurtje genomen om iets aan te pakken (schilderijen die al 10 jaar lang ergens staan opgehangen. Lege dozen weggegooid. Afgelopen weekend de 3 dozen vol – van het weekend ervoor – naar de Kringloop gebracht.
      Gek genoeg blijft het een ding. De week ertussen blijf ik namelijk denken aan de spullen die erin zitten. De nacht ervoor – serieus – bedenk ik mij ineens dat sommige dingen niet weg moeten. Manlief houdt vast aan wat er weg moet. En als het daadwerkelijk weg is… is het geneuzel van mijn kant over. Typisch.

      • Ik ken het wel hoor, kon het vroeger (niet dat ik oud ben met 25) ook echt niet. Maar omdat ik nu weet dat ik zware ADHD/ADD hebt gaat het gewoon makkelijker. Ik weet dat ik rust moet creëren om goed te kunnen functioneren. Ik heb afgelopen week 100 boeken uitgezocht welke deze week naar een nieuw huisje gaan 🙂 omdat mijn kasten te vol waren haha. Ik schrijf dus ook recensies dus ontvang veel boeken, moet toch keuzes maken!

  • momfever

    Soms kan ik heel goed weggooien, en soms ook juist weer niet. Het wisselt heel erg.

    Huisvlijt

    • Kijk, dat vind ik dan ook weer interessant! Heb je een idee hoe het komt dat het zo wisselt? Bij mij lijkt het namelijk altijd ingewikkeld…