Nee, er komt geen tweede

Nee, er komt geen tweede

In Babytalk, Persoonlijk by Roryblokzijl25 Comments

Geen tweede? Geen tweede kind? Juist. Begrijp mij niet verkeerd. Mijn gezin is compleet. Ik heb niet nog een kind nodig om een gezin te zijn. Ik ben dankbaar. Ontzettend dankbaar. Dat wij ons wondertje hebben mogen krijgen.

BAM!

Maar soms. Heel soms. Op een onbewaakt moment. Raakt het mij. Ineens. Ik weet nog precies wanneer de allereerste keer was. Mila zal ongeveer anderhalf, twee jaar zijn geweest? Ik bladerde in een Ouders van Nu en ‘BAM’. Daar was het. Een foto van een ontzettend lief dreumes meisje in bed. Een meisje wat het hoofdje van een baby aaide. Haar broertje (of zusje. Ik weet het niet meer).

Een stomp in mijn maag

Alsof ik een stomp in mijn maag kreeg. “Dat zal ik dus nooit meemaken“. “Wie ben ik. Dat ik dat mijn meisje ontneem?“. Als als, dan dan. Allemaal zinloze gedachten die door mij heen gingen. Datzelfde gevoel kreeg ik ook bij de vraag die zeer vaak gesteld werd, vlak na de geboorte van ons dochtertje:”Wanneer komt de tweede?“. Daar schreef ik eerder dit artikel over.

Laten we het lot niet tarten

Direct erna kon ik relativeren hoor. En dat deed (en doe) ik ook. Want Mila is ons wondertje. Een tweede? Laten we het lot niet tarten. Geloof mij. We zijn niet over een nacht ijs gegaan. We hebben er veelvuldig over gesproken. Al met al is het nooit een echte optie geweest. Een tweede.

Geen tweede? Waarom niet?

Waarom? Door de omstandigheden. Een ingewikkelde bevalling. Een kleine kans. Mijn leeftijd. Eventuele complicaties (die zeker niet uitgesloten moesten worden volgens de gynaecologe). Afijn, alle scenario’s zijn gepasseerd. Maar ook. Wij zijn zo dankbaar voor ons wondertje. Gezondheid. Alle onverdeelde aandacht die wij kunnen geven. En ook bieden. Een mooie toekomst.

Babyboom

En dan toch. Als ik hoor dat een vriend of kennis een tweede verwacht. Of – in dit geval – collega-bloggers waar best een babyboom van ‘tweedes’ lijkt gaande te zijn. Dan ben ik dolblij voor ze. Echt! Letterlijk. Ik gun het ze. Allemaal. Maar heel even. Diep van binnen. Voel ik een heel klein steekje. Is het verdriet? Pijn? Verlangen?

Dankbaarheid ten top

Ik laat het gevoel er zijn. Druk het niet weg. Kijk ernaar. En haal eigenlijk ‘de angel’ uit het gevoel. Want meteen daarna is het weer weg. Want ik heb een prachtig en lief meisje mogen krijgen. We zijn dolgelukkig met ons drietjes. En stroomt er warmte en dankbaarheid door mij heen.

Hoeveel kinderen heb jij? 

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Ja! Stuur mij meer tips, adviezen en persoonlijke verhalen.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

RoryblokzijlNee, er komt geen tweede
  • Ikzelf heb er 2 en sinds kort bekruipt het gevoel mij dat ik een derde wil. Nou ik zal je al zeggen dat ik dit niet vaak durf te zeggen want veel mensen begrijpen dit niet. Hé ik heb toch jongen & meisje? Ik heb toch alles wat ik wil? Alsof ze het wel oké zouden vinden moest ik twee meisjes hebben.
    Ik vind het persoonlijk zo raar dat mensen dat ook altijd vragen. Is toch aan de ouders om dit te beslissen? En ook weet je toch nooit wat er allemaal speelt van factoren.

    • Dank voor je reactie Ineke. Het lijkt wel inherent aan hoe het tegenwoordig gaat in het leven. We ‘bemoeien’ ons graag en veel met de anderen om ons heen. Dat klinkt wat negatief en als een oordeel. Dat bedoel ik niet helemaal zo. Wat ik wèl lastig vind is dat men vaak handelt zonder er echt over na te denken. Daarmee doel ik inderdaad op wat jij zegt. Je weet maar nooit wat er allemaal speelt bij iemand. Wat voor factoren ervoor zorgen dat er geen kind komt, of een kind, een tweede of dat er – net als in jouw geval – een wens is voor een derde kind. Ik vind het oprecht jammer dat dit dingen zijn waarvan je het gevoel hebt dat je het niet ‘mag’ zeggen. Want het is jouw / jullie keuze. Ik hoop dat jouw wens uitkomt!

  • Merel

    Denk dat andere ouders dit ook wel zullen herkennen, zeker als je wat ouder bent wanneer je een kindje krijgt. Dan ga je toch veel bewuster om met of je nog wel een keer zwanger zou kunnen of willen worden. Jullie hebben nu de keus gemaakt die bij jullie past, maar kan me voorstellen dat het soms toch ‘opspeelt’. Maar zoals je zegt, gelukkig niet voor lang!

    Wij hebben er drie, allemaal (eigenwijze, temperamentvolle) meisjes.

    • Dankjewel voor je begripvolle reactie! Soms kunnen dingen je ineens raken. Hoe mooi is het dat ik inmiddels zo ver ben dat ik het ook weer kan loslaten. Ik ben steeds meer van ‘het kijken naar al het moois dat er wèl is’ in plaats van te kijken wat er niet is. Misschien heeft dat juist ook wel met ouder worden te maken.
      Geweldig dat jullie drie meisjes hebben. En ook heel leuk dat eigenwijze en temperamentvolle. Heel herkenbaar. Soms denk ik echt: “Tjonge, wat is ze ontzettend drammerig”. Tegelijkertijd – want kinderen houden je echt een spiegel voor – weet ik dan ineens: “Oja, dat heeft ze van mij…” 😉

  • Heel herkenbaar hoor. Ook wij zijn zeker van onze keuze maar inderdaad, je denkt wel eens: ‘Wat als?’ Soms zou ik willen dat ik een glazen bol had en even een kijkje in de toekomst kon kijken. Het wordt toch een beetje als een taboe gezien om bewust voor 1 kind te kiezen en mijn moeilijke zwangerschap en dito bevalling worden ook wel eens door mensen gebagatelliseerd. Zo van: ja, maar x heeft haar bevalling van de 1e amper overleefd en die heeft nu ook een 2e…

    • Hi Romy. Ja, wat is dat toch hè. Dat mensen zo graag oplossingsgericht denken. Maar dat niet alleen. Dat ze graag voor een ander willen beslissen. En zich niet realiseren dat je hiermee iemand anders (onbedoeld) ook echt kan kwetsen. Want soms gaat het gewoon niet. En los daarvan. Een keuze om bewust te kiezen voor 1 kind? Ik vind dat dat de zaak is van de ouders. Hun keuze. Gebaseerd op hun argumenten. En daar hebben andere mensen niets over te zeggen. Ze mogen een mening hebben. Natuurlijk. Maar opdringen. Nee.

  • Wendy (B)

    Jouw standpunt begrijp ik.
    Je was eindelijk moeder geworden!
    Ik zou hetzelfde doen als jou.

  • Jullie zijn compleet met z’n 3en en volgens mij is er liefde in overvloed. Ik begrijp jouw standpunt en ik vind het verstandig.

    • Aaah dankjewel. Er is zéker liefde in overvloed.

  • Marieke Vorenholt

    Mooie blog Rory! Erg herkenbaar. Wij hebben zelf ook een dochtertje gekregen en voelen ons gezegend met haar. Een gezin kan ook met één kind compleet zijn.

    • Irene Fisser-Coerts

      Vandaag kreeg ik ineens de behoefte om andere 40 plus mama’s te spreken en vond ik je blogs. Fijn om te lezen!
      Wij hebben een meisje van bijna 3,5 jaar. Ik werd zwanger toen ik 39 was en beviel met 40 jaar. Nooit gedacht dat we ooit voor een tweede zouden (kunnen) gaan. Na 1,5 jaar kwam daar toch die grootse wens. Een jaar proberen, nog een jaar met iui (6x), zonder doorgaande zwangerschap. En nu, na 2 jaar proberen, slaat de twijfel opnieuw toe. Is het misschien gewoon goed zo? Met één fantastisch grietje, dat ons zo ontzettend veel geleerd heeft en ons enorm heeft doen groeien. Loslaten kan ik het nog niet. De tijd zal het leren.

    • Dankjewel Marieke! Wat leuk dat je reageert! Mooi gezegd. Dat jullie je gezegend voelen met jullie dochtertje. Ook zó waar. Een gezin met één kind kan zeker compleet zijn. Ik zie het ook aan Mila. Het is een blij en tevreden meisje.

  • Irene Fisser-Coerts

    Vandaag kreeg ik ineens de behoefte om andere 40 plus mama’s te spreken en vond ik je blogs. Fijn om te lezen!
    Wij hebben een meisje van bijna 3,5 jaar. Ik werd zwanger toen ik 39 was en beviel met 40 jaar. Nooit gedacht dat we ooit voor een tweede zouden (kunnen) gaan. Na 1,5 jaar kwam daar toch die grootse wens. Een jaar proberen, nog een jaar met iui (6x), zonder doorgaande zwangerschap. En nu, na 2 jaar proberen, slaat de twijfel opnieuw toe. Is het misschien gewoon goed zo? Met één fantastisch grietje, dat ons zo ontzettend veel geleerd heeft en ons enorm heeft doen groeien. Loslaten kan ik het nog niet. Ik ben nu 43 jaar en geef mezelf ‘nog even’. De tijd zal het leren.

    • Hi Irene, dank je voor je mooie reactie. Wat fantastisch dat jullie een kindje hebben gekregen. Ik kan mij de wens voor een tweede heel goed voorstellen. Maar ook kan ik mij de twijfel voorstellen na twee behoorlijk intensieve jaren. De enige personen die het echt kunnen weten, zijn jullie zelf. Maar als je zelf midden in die situatie zit. Met verlangen, twijfel. Dan is het zo makkelijk nog niet. Ik vind het prachtig wat je zegt. Zelf ervaar ik het ook zo. Ons dochtertje heeft mij heel veel geleerd. Ik ben veel meer de Rory geworden die ik diep van binnen altijd ben geweest. Mijn eigen innerlijke kind, de speelsheid, het plezier, dat mag er nu veel meer zijn.
      Ik denk dat je conclusie ook juist is. Loslaten omdat het ‘moet’ is niet de manier. Maar loslaten in die zin van ‘in de flow’ leven zou er zomaar voor kunnen zorgen dat er meer ontspanning komt. Ontspanning in het leven. Maar ook ontspanning in de kinderwens. En dan weet je maar nooit wat er zou kunnen gebeuren.

      • Irene Fisser-Coerts

        Wat zeg je dat raak. Daarom zijn we afgelopen maand gaan rondreizen op Sri Lanka. Even eruit, hoofd leeg, bijtanken, genieten, flow ervaren. Heerlijk was het. En nu we terug zijn heb ik me voorgenomen veel leuke dingen te blijven doen. En toch… ben ik weer bezig met mijn cyclus. Heb je tips om dat nog meer los te laten?

        • Daar kom ik zeker nog op terug Irene. Ik kan mij voorstellen dat het lastig is, zeker als je weer in je vertrouwde omgeving terug bent. Ik ga even terugdenken en voelen hoe ik het zelf heb gedaan. Wordt vervolgd.

        • Ik heb nog eens terug zitten denken. Even heel open en eerlijk. Op het moment dat wij met vakantie gingen. Om eens volledig in de ontspanning te gaan. (Wat ingewikkeld was, want ik was al veertig destijds. Dus als je zo met het onderwerp ‘kinderen’ bezig bent, wordt het eigenlijk nooit ontspannen). En ik zelfs merkte dat het tussen ons wat minder leek te gaan. Dacht ik op dat moment. Maar dit wil ik niet. Ik wil niet dat dit de vakantie wordt waarin we verdrietig blijven hangen in een wens, een droom, een gevoel. We hebben elkaar nog. Toen liet ik – in mijn beleving – pas écht los. Het verdriet is dan niet weg, maar ik liet het niet meer mijn leven bepalen. In deze vakantie is ons kleine wondertje verwekt. Dat is natuurlijk mijn persoonlijke verhaal. Ook weer een blog waard als ik het zo nalees trouwens.
          Maar de tips die ik kan geven. Is – ook al ben je terug in je vertrouwde omgeving – te proberen de situatie ‘anders’ te maken. Soms hoef je niet op vakantie te zijn om een andere sfeer te creëren. Probeer de dagelijkse routine te onderbreken. Ontbijt eens iets anders dan bijvoorbeeld de vertrouwde muesli. Ga eens uit lunchen. Naar het strand op een zonnige dag na je werk. Probeer in je dagelijkse leven uit je vertrouwde omgeving te komen. Het is lastig, het lijkt mij lastig, maar gooi even de dingen als bezig zijn met je cyclus aan de kant. Als het te moeilijk is, spreek dan met jezelf af dat je dat een maand of twee maanden doet.
          Heb je hier iets aan?

          • Irene Fisser-Coerts

            Wat grappig! Wat jij nu zegt is precies wat ik nu aan het doen ben. Er weer op uit met vriendinnen, naar een salsacafé, het bos in. Veelal mét peuter, dus geen échte me-time, maar dat geeft niks want ik geniet dan sowieso. Ook zit er weer meer vuur in de relatie en dat brengt ook ontspanning. Niet meer alleen bezig zijn met zwanger worden dus. En toch, wat ik al schreef, blijft daar die hoop, die gedachte, die wens en dus ‘die cyclus’. (temperaturen e.d. ben ik maanden geleden al mee gestopt). Ach, we komen er wel. Of niet. Tegen die tijd zal ik er vast snel vrede mee hebben. Als ik maar blijf genieten van het hier en nu.
            Dank voor je reactie!

  • Mooi beschreven Rory en hoewel ik in een andere situatie zit (ik ben geloof ik een van die bloggers ;)) kan ik me je gevoel wel voorstellen. Omdat de eerste zwangerschap bij ons de nodige moeite kostte was ik bang dat het een tweede keer misschien weer moeilijk of zelfs helemaal niet zou lukken. Hoewel je dan voor anderen die met mooi nieuws bent oprecht blij bent, kan het toch een beetje steken. Maar hoe ongelooflijk blij mag Mila zijn met haar lieve ouders die haar onverdeelde aandacht en liefde kunnen geven? En jullie met een gezonde, lieve, tevreden en prachtige dochter!

    • Lieve Monique, wat een dierbare en lieve reactie. Ik ben echt ontzettend blij voor jullie! Wat geweldig dat jullie een tweede kindje krijgen. Helemaal ook na wat je nu vertelt. En wat fijn dat je begrijpt dat er zo heel af en toe een ‘steekje’ omhoog kan komen. Maar direct erna voel ik ook precies wat je zegt. We zijn met zijn drietjes heel blij met elkaar <3
      Toevallig vroeg een vriendin die ik al heel lang niet had gezien gisteren aan mij: "En, komt er een tweede?". Ook toen moest ik heel even slikken. Maar het is zoals het is. Ik ontwijk de vraag in ieder geval niet meer. Dat zou – bij mij – alleen maar voor meer verkramping zorgen.

  • Jacqueline van Kuilenburg

    Bij ons een heel andere situatie, maar ik herken wel wat van wat je beschrijft. Zoals het lot niet tarten: ik wist pas nadat mijn twee meiden er waren dat ik een erfelijke, progressieve aandoening heb. En waarschijnlijk heeft mijn jongste dochter het ook, dus dat is best klote. Maar dat weerhield me er wel van om voor een derde te gaan.
    En die babyboom… inmiddels ben ik wel zover dat ik het me niet meer voor kan stellen om voor een baby te zorgen, maar er zijn zeker periodes geweest dat ik het erg lastig vond.

    • Wat heftig Jacqueline. En ontzettend naar. Inderdaad een heel andere situatie, maar wel een goede reden om niet voor de derde te zijn gegaan. En voor wat betreft de babyboom. Ik dacht dat ik de moeilijkste ‘twijfel’-momenten wel had gehad. Maar soms kan iets je zomaar – out of the blue – raken.

  • Nicole

    Ik lees vaak je blogt maar tot nu toe niet eerder gereageerd maar in deze blog herken ik mezelf. Ik was 38 jaar toen onze dochter geboren werd en nu ze twee is krijgen we de vraag wanneer kindje 2 komt, het wordt nu weleens tijd toch zeggen mensen dan. Of.. het is toch niet leuk al ze enig kind blijft.
    Artsen hebben ons geadviseerd niet meer zwanger te worden en hoewel ik dat heel goed snap en er achter sta kan ik het er soms toch ook best moeilijk mee hebben. Onze dochter wordt nooit ‘grote zus’ bijvoorbeeld en nog een keer zwanger zijn en een babytje vast mogen houden, het lijkt me geweldig maar toch houden we ons aan het advies van de artsen. Het is zo vanzelfsprekend voor mensen dat iedereen maar een tweede kindje krijgt, terwijl ze er niet bij stil staan dat het lang niet zo vanzelfsprekend is voor iedereen.
    Ikzelf heb kanker gehad en kon daardoor niet zwanger worden, mijn lichaam hield dat onbewust tegen. Eenmaal die nare periode door gekomen groen licht gekregen en nog diezelfde maand was ik zwanger en is onze dochter geboren. De kans dat ik onvruchtbaar zou worden door de behandeling was 90% dus het is een wonder dat onze dochter geboren is. Daarbij had ze door die behandeling ook zelf niet gezond kunnen zijn maar gelukkig mankeert ze niks. Onze kinderwens was toen zo groot dat we er niet te lang bij stil stonden dat er iets kon zijn met haar. Nu dat ze gezond geboren is en ik alweer bijna 4 jaar beter ben realiseren we ons erg goed wat een geluk we hebben. Het is goed zo, we zijn compleet met zijn drietjes zo ervaren we dat echt maar toch soms raakt het me best…

    • Nicole, wat ontzettend heftig! En wat een groot wonder dat jullie een prachtig dochtertje hebben mogen krijgen èn dat ze gezond is. Geweldig. Wat ben ik ontzettend blij voor jullie. Juist dan is het extra hard om de vraag “wanneer komt de tweede?” te horen. Het is zo jammer dat mensen tegenwoordig steeds meer met zichzelf bezig zijn dan met de ander(en om zich heen). Want inderdaad, er kunnen (heel) veel redenen zijn waarom mensen geen tweede kindje krijgen. Er kan zoveel achterzitten. Je kan iemand ook zo kwetsen met de vraag.
      Ik begrijp helemaal wat je zegt. Dat je dochter nooit een grote zus kan worden. Dat is precies wat ik voelde toen ik de bewuste foto in de Ouders van Nu zag. Toch vind ik het ontzettend dapper en knap dat jullie je juist aan het advies van de artsen houden. Zoals iemand in een commentaar vertelde (op Facebook): “Tel je zegeningen”. Dat wil niet zeggen dat het het allemaal makkelijker maakt. Dankjewel voor je uitgebreide en persoonlijke reactie. Het heeft mij echt geraakt.