Burnout gehad? Stay alert!

Burnout gehad? Stay alert!

In Persoonlijk by Roryblokzijl8 Comments

Een heel actueel onderwerp, kijk maar eens in de Metro van 3 november jl. Heb je eenmaal een burnout gehad? Blijf dan heel alert! Zeker als je daarnaast ook nog eigen ondernemer wilt zijn (of bent), werk verricht buitenshuis, of binnenshuis. Neiging hebt tot perfectionistisch gedrag. Want allerlei situaties kunnen voor stress zorgen. Het kan zijn dat externe gebeurtenissen de burnout-gevoelens triggeren. Maar zelf kan je er ook een handje in hebben. Trust me. I know! 

Ambitious chick on a mission

Ik weet nog goed dat ik 27 was. Super ambitieus. Ik wilde eruit springen. Presteren. Zowel op het werk als thuis. Alles zelf doen. Want ik kon het beter. Ook nog de perfecte vriendin zijn. Super sociaal. Familie zien. Vrienden. Sporten. Dansen. Nergens nee tegen kunnen zeggen. Of willen. Want je zou maar eens zomaar iets kunnen missen. Vermoeiend! Niet alleen voor mijzelf. Ook voor mijn omgeving.

Durf naar jezelf te kijken

Dat alles resulteerde – in een zeldzaam moment van zelfinzicht – tot de conclusie dat ik misschien wat moest gaan wijzigen in mijn leven. De baan waarin ik zoveel stress had. De dagelijkse negativiteit om mij heen. De pijn in mijn buik iedere werkdag. Dat moest stoppen. Burnout zeg je? Neuh, net niet. Maar wel het moment voor een radicale beslissing. Ik stopte ermee. En begon opnieuw.

Het zaadje is gepland

Maar het zaadje van de burnout gevoelens was gepland. In de bijna drie jaar dat ik het had ‘volgehouden’. En dat ging niet meer weg. Want ook al was ik vol goede moed opnieuw begonnen. Had ik getracht mijn omgeving te veranderen. Dat veranderde niets aan de aard van het beestje. Waar het de eerste jaren heel goed ging. Kwam langzaam maar zeker de klad erin. En lette ik niet meer goed op. Ging ik zwaar over mijn grenzen heen. Bleef ik maar ‘ja‘ zeggen waar ik een harde ‘nee‘ voelde. Tel daarbij op dat ik in de levensfase kwam waarin ik mij afvroeg: “is dit het nu echt?“. De kinderwens die maar niet vervuld werd. Het gras wat elders veel groener leek.

On top of the world…euh of niet?

Je voelt ‘m al. Ik stevende hard op een burnout af. En een flinke. Eentje waarbij ik letterlijk helemaal onderuit ging. Het moment dat ik echt besefte dat iets geestelijks iets lichamelijks was geworden. Was het moment waarop we in New York waren. Helemaal bovenin een van de hoogste wolkenkrabbers. Het had leuk moeten zijn. Maar het was het niet. Ik werd ineens misselijk. Draaierig. Voelde mijn hart overslaan. Sneller kloppen. Ik begon te transpireren. Het hield maar niet op. Manlief voelde zich ook niet helemaal comfortabel meer. Want waar hij al snel dacht: “dat gaat wel over“. Kreeg hij het nu benauwd toen ik oprecht dacht dat ik een hartaanval of iets dergelijks ging krijgen. En dan ineens ben je 37 en heb je een burnout…

Wil je meer weten over hoe je de burnout gevoelens kunt (h)erkennen? Wat er gebeurt met je burnout gevoelens als je moeder wordt? Blijf mij dan volgen: schrijf je in (hieronder) of volg mij op FacebookTwitter, Instagram of Bloglovin

Tot de volgende keer.

Rory Blokzijl

Schrijf je in! En ontvang mijn artikelen direct in je mailbox.

[ Vul je mailadres in en klik op ok! ]

RoryblokzijlBurnout gehad? Stay alert!
  • Linda_r

    Wat een mooie blog, Rory! Heel eerlijk en open. Vind het ook mooi hoe je op het laatst toch refereert aan wat er gebeurt met burnout gevoelens als je moeder wordt. Ben ik ook wel benieuwd naar! Het lijkt me lastig om een burnout te herkennen en al helemaal om het dan toe te geven en volledig te moeten stoppen met alles. Maar vaak is dat natuurlijk wel beter dan door blijven rennen. Bovendien trekt je lichaam uiteindelijk zelf wel aan de bel waardoor je wel móét. Ik heb zelf geen burnout gehad, maar ik herken maar al te goed die momenten dat mijn agenda volgepropt is met afspraken en ik nergens ‘nee’ tegen durf of wil zeggen. Een lege agenda is ook maar ‘saai’. Maar ook heel goed af en toe! Dus ik heb net nog een afspraak afgezegd en ga vanavond helemaal niks doen. 🙂

    • Hi Linda, dankjewel voor je mooie reactie! Een vervolg over burnout gevoelens als je moeder bent komt er zeker.
      In mijn geval heeft het echt járen geduurd voordat het echt helemaal mis ging. Zoiets bouw je echt in jaren op. Je kan het het beste vergelijken met een elastiekje. Je rekt het uit en uit en uit. Totdat het letterlijk niet meer verder kan.
      Ik kan er ontzettend veel spijt van hebben dat ik het zover heb laten komen. Maar spijt is zo’n zinloze emotie. Liever probeer ik mij erop te richten dat dit mij veel heeft gebracht. Eenvoudig is het alleen niet. En wat ik al eerder zei. Je moet altijd alert blijven. Want het elastiekje wat zó is uitgerekt, komt nooit meer helemaal in zijn oorspronkelijke vorm…
      Heel goed trouwens je actie! Dat is al een ontzettend goed begin. Het herkennen en er ook wat mee doen.

  • Kim Buining

    Zo herkenbaar en zo goed dat je hierover schrijft! Er is veel onbekendheid op dit gebied. Het is tijd om het taboe te doorbreken. You go girl!

    • Dankjewel Kim! Het klopt dat het vroeger veel meer ‘not done’ was. Het erover hebben, dat deed ik dan ook liever niet. Heeft iemand een gebroken been, dan kan men inschatten wat er aan de hand is. Maar een burnout? Tja, dat vond men wat wazig.

      Dank voor je reactie. Dat sterkt mij enorm in dat het goed is om dit te vertellen. Want stiekem is het toch best een beetje ‘eng’ om dit zo met de wereld te delen…

  • Petra

    Mooie open en eerlijke blog. Knap en goed van je. En je bent niet de enige. Een burnout heb ik niet gehad maar wel een moment ruim 10 jaar geleden dat het even knapte. Ik heb toen 6 weken niet gewerkt en ben op therapeutische basis weer begonnen. Ik wilde andere pleasen en verwachtte ook te veel van mezelf. Hoewel ik merk dat ik steeds beter voor mezelf op kan komen, merk ik wel dat stressvolle situaties mij wel even uit balans brengen.

    • Dankjewel Petra! En ook heel fijn dat jij je persoonlijke ervaring wilt delen. Het is en blijft lastig. In mijn geval ook echt mijn ‘zwakke’ plek. Vervelend woord eigenlijk ‘zwak’. Want een burnout komt juist vaak voor bij mensen die heel ‘eager’ en hardwerkend zijn. En zichzelf uiteindelijk erin verliezen.

      Op dit moment ben ik alweer een paar dagen flink grieperig. Voor mij ook altijd een teken aan de wand. Als de weerstand ineens minder is, dan heeft het bij mij vaak een oorzaak die te vinden is in de oude burnout gevoelens die de kop opsteken.

  • Laura Collin-Smeets

    Ik herken het inderdaad. Alleen was ik 30 en kreeg ik een burnout. Het was zo vreemd. Ik kon letterlijk helemaal niks meer. Mijn moeder en man hebben alles overgenomen. Het huishouden, de kinderen, de clubjes en ga zo maar door. Weken lang heb ik voor me uit zitten staren en toen besloot ik dat het anders moest. Hoe ik dat ‘anders’ moest invullen, moest ik nog uitvinden, maar sinds begin dit jaar heb ik er wel een lijn in gevonden. Ik merk regelmatig dat ik ‘te ver’ ga en dan moet ik mezelf even terug fluiten.

    • Laura, dankjewel voor je reactie en je openheid. Ik vind het zo fijn dat dit onderwerp veel meer uit de taboesfeer komt. Heftige gevoelens zijn het hè? Dat überhaupt opstaan, een telefoontje ontvangen, een boodschap moeten doen, dat gewoon alles teveel is op dat moment. Heel naar.
      Heel erg goed dat je nu zover bent, dat je op tijd de signalen herkent en jezelf terugfluit. Dat terugfluiten, daar heb ik zelf nog moeite mee.